“ซื้อมาจากหมู่บ้านไป๋เจียงบนเขานั่นแหละ ลูกละ 10 หยวน”
หวังหมิงเห็นว่ามะเขือเทศถูกกินจนหมดแล้ว ถึงจะเสียดายก็ทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่บอกที่อยู่กับราคาออกไป
แต่พอได้ยินคำพูดนี้ ป้าหวังก็อดอุทานด้วยความตกใจไม่ได้ “เท่าไรนะ? ลูกละ 10 หยวน?”
ไม่ใช่ 10 หยวนต่อครึ่งกิโลเหรอ?
แต่เป็นลูกละ 10 หยวนเลยเหรอ?!!!
ป้าหวังเกือบหลุดปากตะโกนออกมาว่านี่มันปล้นกันชัด ๆ!!!
แต่คอมเมนต์กลับช่วยตะโกนแทนเธอไปแล้ว 【ให้ตายเถอะ มะเขือเทศลูกละ 10 หยวน นี่มันปล้นกันชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?】
【รายการวาไรตี้อื่นขายของก็ช่วยเหลือเกษตรกร แต่นี่รายการนี้จะปล้นกันแล้ว! มะเขือเทศลูกละ 10 หยวน ทำไมไม่ไปปล้นธนาคารเลยล่ะ!】
【แต่เห็นพวกเขากินกันอร่อยขนาดนั้น ฉันก็เริ่มอยากลองขึ้นมานิด ๆ แล้วสิ...】
【คนข้างบนไม่ได้คิดแบบเธอคนเดียวนะ ฉันก็อยากซื้อเหมือนกัน อยากลองดูว่ามะเขือเทศนี่รสชาติเป็นยังไง เมื่อกี้เห็นพวกเขากินแล้วน้ำฉ่ำเต็มปาก ฉันกลืนน้ำลายตามมาตลอดเลย...】
【มะเขือเทศลูกละ 10 หยวน ใครจะซื้อกัน? บ้าไปแล้วมั้ง...】
ป้าหวังก็มีสีหน้าไม่อยากเชื่อเช่นกัน เธอทำไร่มาทั้งชีวิต แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามะเขือเทศจะขายได้ถึงลูกละ 10 หยวน
“หนุ่มน้อย ไม่ได้หลอกป้าใช่ไหม? มะเขือเทศนี่แพงขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ?” ป้าหวังยังไม่ค่อยอยากเชื่อ
หวังหมิงยิ้มอย่างจนใจ “ป้าครับ ลูกละ 10 หยวนจริง ๆ แถมสาวน้อยคนนั้นยังไม่ยอมขายให้ผมเยอะกว่านี้เลยด้วย มะเขือเทศ 10 ลูกนี่ผมหน้าด้านขอจนได้โควตาสูงสุดมาแล้วครับ”