บ่ายวันนั้น
ซูเหว่ยพาอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งกลับมาด้วย
อาจารย์ผู้นั้นมีผมขาวโพลนทั้งศีรษะ แต่ใบหน้ายังคงดูเหมือนคนวัยกลางคน บุคลิกโดดเด่นเป็นพิเศษ แค่มองก็รู้ว่าเป็นคนมีฝีมือจริง
หลังลงจากรถ เขาก็หยุดยืนหน้าบ้าน เงยหน้ามองท้องฟ้าเหนือวิลล่าตระกูลซู
คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“อาจารย์ครับ เป็นอะไรหรือครับ? อาจารย์เห็นปัญหาอะไรหรือเปล่า?” ซูเหว่ยถามอย่างกระวนกระวาย
เมื่อเทียบกับช่วงก่อนหน้านี้ ตอนนี้ซูเหว่ยดูซูบเซียวลงอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่แผ่นหลังก็ดูค้อมลงเล็กน้อย
บริษัทซูยังคงอยู่ระหว่างการตรวจสอบ ทุกโครงการหยุดชะงัก ทรัพย์สินทั้งหมดก็ถูกอายัดไว้
ซูเหว่ยวิ่งเต้นไปทั่วทุกเส้นสาย แต่ก็แก้ปัญหาไม่ได้สักที ต่อมาเขาได้ยินคนรู้จักพูดถึงเรื่องนี้ จึงสงสัยว่าฮวงจุ้ยอาจมีปัญหา
ซูเหว่ยนึกถึงอาจารย์ไช่ในตอนนั้น
เดิมทีเขาก็เชื่อเรื่องฮวงจุ้ยอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้อาจารย์ไช่เสียชีวิตไปแล้ว ส่วนลูกศิษย์ของอาจารย์ไช่ก็เพิ่งอายุยี่สิบต้น ๆ ซูเหว่ยจึงไม่ค่อยวางใจ ด้วยคำแนะนำจากคนรู้จัก เขาจึงตั้งใจไปเชิญอาจารย์หลินผู้นี้มาจากเซียงกั่ง
อาจารย์หลินพูดภาษาจีนกลางอย่างไม่ค่อยคล่องนัก “ฮวงจุ้ยที่บ้านคุณเคยจัดไว้ถูกคนทำลายแล้ว!”
“อะไรนะ!”
ซูเหว่ยได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที!
มิน่าล่ะ!
เขาก็ว่าอยู่แล้วว่าทำไมช่วงนี้ถึงซวยขนาดนี้!!
ไม่มีเรื่องไหนราบรื่นเลยสักอย่าง
แต่คำพูดต่อมาของอาจารย์หลินกลับทำให้สีหน้าซูเหว่ยชะงักค้าง “พวกคุณทำเรื่องไม่ถูกต้องก่อน คนอื่นทำลายฮวงจุ้ยของพวกคุณก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว การที่ตระกูลซูถูกผลกรรมย้อนกลับ ก็เป็นสิ่งที่พวกคุณต้องชดใช้”