ซูอี๋ถูกโยนออกมาจากวิลล่า สภาพดูไม่ได้เลยสักนิด
แต่เธอยังมึนงงอยู่ จึงเผลอคิดจะพุ่งกลับเข้าไปในวิลล่า ทว่ากลับถูกคนรับใช้ขวางไว้ตรงประตู
“คุณหนูครับ คุณผู้ชายสั่งไว้แล้วว่าห้ามคุณก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้อีก”
“หลีกไป!”
ซูอี๋โมโหจนยกมือจะผลักคนรับใช้ แต่กลับถูกอีกฝ่ายผลักออกมาอย่างแรง จนเซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าของเธอดำคล้ำด้วยความโกรธ
ไม่ว่าเธอจะต่อว่าหรือแสดงความไม่พอใจอย่างไร คนรับใช้ก็ไม่ยอมหลีกทาง กลับยิ่งดึงดูดสายตาของคนรอบข้างมากขึ้น
ต้องรู้ก่อนว่า คนที่พักอยู่ในย่านวิลล่าแห่งนี้ล้วนเป็นคนร่ำรวยของเมืองไห่
ซูอี๋เองก็กลัวเสียหน้า สุดท้ายจึงทำได้แค่จากไปก่อน
เธอไปโรงพยาบาล
“พี่เฉิน!”
พอเห็นฮั่วเฉิน ซูอี๋ก็รีบทำหน้าเหมือนน้อยใจแล้วโผเข้าไปหา
แก้มของเธอบวมเป่ง มีรอยนิ้วมือทั้งห้าปรากฏชัด มองแวบเดียวก็รู้ว่าถูกคนตบมา
ตั้งแต่หลังงานเลี้ยงของตระกูลหลี่วันนั้น ฮั่วเฉินก็ “ขาเจ็บ” ขึ้นมากะทันหัน แถมยังเป็นกระดูกหักละเอียดอีกด้วย!
ตอนนี้เขานั่งพิงอยู่บนเตียงคนไข้ ขาข้างหนึ่งเข้าเฝือกอยู่
ท่าทางร้องไห้กระซิกอย่างน่าสงสารของซูอี๋ ก็ชวนให้คนรู้สึกเห็นใจอยู่ไม่น้อย
ฮั่วเฉินเผลอโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนถามอย่างสงสัยว่า “อี๋เอ๋อร์ เป็นอะไรไป ใครตบเธอ?”
ซูอี๋กำลังจะบอกว่าถูกซูเหว่ยตบอย่างไม่มีเหตุผล แต่พอคำพูดมาถึงปาก เธอก็เปลี่ยนคำโดยไม่รู้ตัว “พี่เฉิน ฉันไม่เป็นไรค่ะ พ่อฉันแค่กังวลเรื่องบริษัทมากเกินไป อารมณ์ไม่ดีถึงได้เป็นแบบนี้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววเหยียดหยามก็วาบผ่านดวงตาของฮั่วเฉิน