เจียงหว่านกำลังถ่ายเอกสารที่จะอัปโหลดอยู่ในลานบ้าน พอได้ยินเสียงตะโกนดังลั่นขึ้นกะทันหันก็ชะงักไปเล็กน้อย
เธอหันไปมอง
ก็เห็นคุณปู่เฉินเดินตรงมาหาเธอด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด
ด้านหลังยังมีเฉินหมิงหยางหลานชายของเขาตามมาด้วย
เฉินหมิงหยางยังคงไว้ผมหน้าม้ายาวปรกใบหน้าครึ่งหนึ่ง เดินตามหลังคุณปู่เฉิน โดยสะพายกระเป๋าใบใหญ่ไว้ด้านหลังด้วย
สองปู่หลานไม่ได้ขับรถมา
แต่เดินเข้ามาแบบนี้เลย
“คุณปู่เฉิน? มาที่นี่ได้ยังไงคะ?” เจียงหว่านถามอย่างสงสัย
คุณปู่เฉินคนนี้คือเจ้าของร้านอาหารส่วนตัวที่เธอไปกินตอนแวะไปเมืองไห่เมื่อไม่กี่วันก่อน
ตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมเกือบถูกลักพาตัว เขาเป็นคนช่วยเอาไว้
วันนั้นเธอไปแล้วไม่เจอเขา จึงทิ้งมันเทศกับมันฝรั่งไว้ให้หนึ่งตะกร้า
“หนูน้อย ปู่ตามหาหนูแทบแย่!”
คุณปู่เฉินก้าวเข้ามาหมายจะคว้ามือเจียงหว่าน แต่ยื่นออกไปแล้วก็ชักกลับ เสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด “หนูน้อย ปู่ตั้งใจมาหาหนูเลยนะ”
“หนูไม่รู้หรอกว่าปู่พยายามหาทางติดต่อจากเบอร์โทรที่หนูให้ไว้ตอนนั้นแค่ไหน แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ ยังดีที่ปู่จำได้ว่าหนูเคยบอกว่าเรียนมหาวิทยาลัยที่ไหน ปู่เลยไปตามหาที่มหาวิทยาลัย แล้วก็เจอพ่อแม่ของหนู... หมายถึงพ่อแม่บุญธรรมของหนูน่ะ หลังจากนั้นถึงได้รู้ที่อยู่ปัจจุบันของหนูจากพวกเขา”
หลายวันมานี้ คุณปู่เฉินวิ่งตามหาเธอจนแทบขาลาก!