“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
เจียงเจี้ยนหัว ผู้ใหญ่บ้าน เพิ่งรีบร้อนมาถึงตอนนั้นเอง
ลูกชายของเขาเพิ่งกลับมา ทั้งครอบครัวกำลังกินข้าวเสร็จแล้วนั่งคุยกันอย่างครึกครื้น จู่ ๆ ก็มีชาวบ้านวิ่งมาบอกว่าเกิดเรื่องขึ้น เขาตกใจจนรีบมาทันที
พอมาถึงก็เห็นคนล้อมกันอยู่เต็มไปหมด แถมยังมีตำรวจด้วย
เจียงเจี้ยนหัวเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนรีบเดินเข้าไปถาม “คุณตำรวจครับ นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
ตำรวจอธิบายถึงสาเหตุ
ชาวบ้านที่อยู่ข้าง ๆ ก็ช่วยเล่ารายละเอียดเพิ่มเติม
พอรู้ว่าหลิวเสี่ยวชุ่ยขายปลาให้คนอื่นจนต้องเข้าโรงพยาบาล สีหน้าเจียงเจี้ยนหัวก็หมองคล้ำลงทันที “เมียฟูกุ้ย บ่อที่บ้านเธอเพิ่งจ้างคนขุดไปเมื่อไม่กี่วันก่อนเองไม่ใช่เหรอ แล้วไปเอาปลามาจากไหนมาขายให้เขา?”
หลิวเสี่ยวชุ่ยรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี แต่ก็ยังปากแข็งไม่ยอมรับ “ผู้ใหญ่บ้าน เมื่อวานฉันขายปลาไปตัวหนึ่งก็จริง แต่ปลาตัวนั้นฟูกุ้ยไปตกมาจากอ่างเก็บน้ำซีสุ่ย เป็นปลาธรรมชาติแท้ ๆ ไม่มีปัญหาแน่นอน ไม่เชื่อก็ไปถามฟูกุ้ยที่บ้านฉันได้เลย คนพวกนี้เห็นชัด ๆ ว่าจงใจมารีดเงิน”
“แกพูดบ้าอะไรว่ารีดเงิน! ตอนนี้คนเขาเข้าไอซียูแล้ว เพราะกินปลาที่แกขายจนอาหารเป็นพิษ ยังจะมาแก้ตัวอีก คุณตำรวจ รีบจับยัยใจดำคนนี้ไปเลย!”
“พูดเหลวไหล! ใครพิสูจน์ได้ว่าปลาของฉันมีปัญหา?”
หลิวเสี่ยวชุ่ยยืนกรานหัวเด็ดตีนขาดว่าปลาของตัวเองไม่มีปัญหา
หลี่เฟิ่งโมโหจนแทบควันออกหู ไม่เคยเจอใครหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน