ดูเหมือนแม่เจียงจะมองออกว่าเจียงหว่านกำลังคิดอะไรอยู่ จึงยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วง พวกสัตว์เลี้ยงจัดการเรียบร้อยแล้ว”
“วันนี้ต้องขอบคุณเสี่ยวฮั่วมากเลย เด็กคนนั้นดีจริง ๆ นอกจากช่วยขนไก่ เป็ด ห่าน วัว และแกะลงมาแล้ว ยังช่วยหาที่จัดการให้เรียบร้อยด้วย”
“แต่ว่าหว่านหว่าน ลูกซื้อสัตว์กลับมาตั้งเยอะ! บ้านเราพื้นที่ไม่ใหญ่พอ เลี้ยงไม่ไหวหรอก ลูกคิดจะจัดการยังไงล่ะ?”
“เสี่ยวฮั่วบอกว่า ถ้าจะไลฟ์ขายสัตว์พวกนี้ ต้องหาที่พักไว้ชั่วคราวก่อน”
“ถ้าจะเลี้ยงเอง ก็ต้องจัดพื้นที่ให้พวกมันได้เดินเล่น แล้วยังต้องจัดการเรื่องมูลสัตว์ สุขอนามัย และการเลี้ยงอีกหลายอย่าง”
“เขาบอกว่ารู้จักคนที่เชี่ยวชาญเรื่องนี้ ให้มาช่วยวางแผนให้เราได้”
“ตอนแรกฉันเกรงใจ เลยปฏิเสธไปแล้ว ใครจะคิดว่าคุณป้าฮั่วจะบอกให้เขาเรียกคนมาเลย ตอนนั้นฉันถึงได้รู้ว่าเสี่ยวฮั่วเป็นหลานชายของคุณป้าฮั่วนี่เอง เธอว่าน่าแปลกไหมล่ะ!”
พูดถึงตรงนี้ แม่เจียงก็อดหัวเราะไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าพอใจฮั่วเหวินจิ่งมาก
เจียงหว่าน: …？？？
เรื่องเลี้ยงสัตว์ เจียงหว่านวางแผนไว้ตั้งนานแล้ว
เธอตกลงกับหัวหน้าหมู่บ้านไว้เรียบร้อยด้วย
ที่ช่วงสองสามวันนี้ไม่ได้ขายมันเทศ นอกจากเพราะกำลังพลิกหน้าดินแล้ว ก็ยังให้คนไปทำรั้วล้อมพื้นที่ด้วย
เจียงหว่านตั้งใจจะเลี้ยงไก่กับเป็ดไว้ในป่าไผ่ด้านหลังเขา
พื้นที่ป่าไผ่ตรงนั้นล้อมรั้วแบบง่าย ๆ ไว้แล้ว เลี้ยงไก่กับเป็ดสักหลายพันตัวก็ไม่มีปัญหา
ส่วนห่าน เจียงหว่านคิดจะปล่อยเลี้ยงบริเวณปลายน้ำของสระบนหลังเขา