แต่ลายมือในสมุดเล่มนั้นหวัดมาก
เขียนแต่เรื่องเหลวไหลเกี่ยวกับพลังลี้ลับและภูตผีปีศาจเต็มไปหมด
ตอนแรกหลิวฮ่าวหรานก็คิดว่าเป็นคัมภีร์วิเศษอะไรสักอย่าง ถึงกับแอบเอาไปทดลองดูเป็นพิเศษ สุดท้ายถึงได้รู้ว่าสิ่งที่เขียนไว้ในนั้นมันไร้สาระทั้งเพ!
ไม่มีประโยชน์สักนิด
อย่างเช่นการตั้งค่ายกลที่ทำให้คนโชคดี
ตอนนั้นหลิวฮ่าวหรานคิดว่า ถ้าโชคดีขึ้นมาบ้างแล้วถูกรางวัลลอตเตอรี่ ก็จะมีเงินพาเจ้าหัวไชเท้าน้อยไปผ่าตัดได้
ผลก็คือ... ไม่ถูกรางวัล แถมยังเสียเงินไปอีกหลายร้อยหยวน
ขาดทุนยับเยิน
ยังมีค่ายกลอีกอย่างที่ช่วยให้สุขภาพแข็งแรงขึ้น
วันนั้นหลิวฮ่าวหรานบังเอิญเป็นหวัดพอดี เลยคิดจะทดลองกับตัวเองก่อน ถ้าได้ผลจริงค่อยเอาไปใช้กับเจ้าหัวไชเท้าน้อย
แต่หลังจากดื่มน้ำยันต์เข้าไป เขาก็ท้องเสียอยู่เป็นอาทิตย์
อาการหวัดก็หนักขึ้นด้วย
ครึ่งเดือนนั้นเขาเอาแต่นอนซม
ตอนนั้นโมโหจนเกือบจะจุดไฟเผาสมุดเล่มนั้นทิ้งอยู่แล้ว
สุดท้ายก็ยังยั้งใจไว้ได้
ยังไงมันก็เป็นของที่ชายแก่นั่นทิ้งไว้ จะเผาทิ้งจริง ๆ ก็คงไม่เหมาะ
หลิวฮ่าวหรานเลยเอามันกลับไปไว้ในช่องลับ จนกระทั่งตอนนี้เจียงหว่านโทรมา...
หลิวฮ่าวหรานวิ่งกลับไปห้องหนังสือ ค้นข้าวของจนกระจัดกระจาย ในที่สุดก็หยิบสมุดเล่มนั้นออกมาจากช่องลับได้อีกครั้ง
เป็นเล่มหนาเตอะ
ปกยังหุ้มด้วยหนัง
ดูเก่าแก่และหรูหราเหมือนของโบราณ
แต่หลิวฮ่าวหรานเคยแอบให้คนช่วยตรวจดูแล้ว หนังนั่นเป็นหนังเทียม
ไม่ใช่ของเก่า
แค่ทำเลียนแบบของโบราณ
ไม่มีมูลค่าเลยสักนิด