“เพียะ ๆ ๆ!”
อาม่าชุนลงมือไม่ยั้ง ออกแรงเต็มที่ฟาดเจียงผิงไม่หยุด
เจียงผิงถูกตีจนหน้าบิดเบี้ยว พยายามดิ้นให้หลุดแต่ก็ทำไม่ได้ แถมหูยังถูกอาม่าชุนบิดไว้แน่น
เขาเจ็บจนตะโกนลั่นว่า “แม่! พอแล้ว! อย่าตีอีก!”
พออาม่าชุนได้ยิน กลับยิ่งตีแรงกว่าเดิม เสียงฝ่ามือฟาด “เพียะ ๆ” ดังต่อเนื่อง ทำเอาทุกคนที่อยู่ตรงนั้นยืนตะลึง
จนกระทั่งหลิวหลานหลานได้สติ รีบพุ่งเข้าไปหา “แกนังแก่ กล้าดียังไงถึงได้กำเริบเสิบสาน...”
“อ๊าก!”
หลิวหลานหลานกระชากอาม่าชุนออกมา เจียงผิงก็ร้องโหยหวนขึ้นมาทันที
ที่แท้มือของอาม่าชุนยังบิดหูเขาไว้แน่น พอหลิวหลานหลานกระชากตัวนาง หูของเจียงผิงก็แทบถูกดึงหลุดออกมาทั้งใบ
เห็นได้ชัดว่าอาม่าชุนโกรธจนเอาจริงแล้ว
เจียงผิงกุมหูไว้ พอเห็นว่าตรงโคนหูมีเลือดไหล ใบหน้าก็ย่ำแย่ถึงขีดสุด เขาตะโกนใส่อาม่าชุนว่า “แม่เป็นบ้าอะไรเนี่ย? ผมไปทำอะไรให้แม่ไม่พอใจ ถึงได้มาหาเรื่องกันแต่เช้า!”
“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน ฉันน่าจะตีแกให้ตายไปตั้งนานแล้ว...”
ฮั่วเหวินจิ่งช่วยประคองอาม่าชุนให้ยืนมั่นคง นางเมินทั้งความโกรธของลูกชายและแววตาเคียดแค้นของลูกสะใภ้เป็นครั้งแรก ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าเด็ดขาดว่า “วันนี้ฉันจะพูดให้ชัด ต่อจากนี้เจียงผิงไม่ใช่ลูกฉันอีกแล้ว กลับไปฉันจะให้ผู้ใหญ่บ้านเขียนหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ อีกอย่าง ต่อไปฉันจะเลี้ยงหนวนหน่วนเอง”
“ไม่ได้!”
คราวนี้เจียงผิงยังไม่ทันได้พูด หลิวหลานหลานก็โต้แย้งเสียงแข็งเสียก่อน