บ้านเจียงผิง
หลิวหลานหลานเห็นแม่สามีมาหาถึงบ้านอีกแล้ว ก็ไม่ยอมแม้แต่จะเปิดประตูใหญ่ เธอพูดด้วยสีหน้าเอือมระอา “แม่ มาทำไมอีกแล้วเนี่ย? ฉันไม่ได้บอกไปแล้วเหรอว่าไม่มีธุระก็ไม่ต้องมา? มาแล้วมาอีก คอยรบกวนชีวิตพวกเรา แม่ตั้งใจจะบีบให้ฉันหย่ากับลูกชายแม่ใช่ไหม!”
เมื่อก่อน ต่อให้โดนอาม่าชุนพูดใส่แบบนี้จนคับอกคับใจแค่ไหน เธอก็ไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่ก้มหน้าขอโทษเอาใจอีกฝ่าย
เพราะถึงอย่างไรเธอก็มีลูกชายแค่คนเดียว ไม่อยากให้ลูกลำบากใจ ยิ่งไม่อยากให้ครอบครัวเล็ก ๆ ของลูกต้องแตกแยกเพราะตัวเอง
แต่ตอนนี้...
เมื่อเห็นหลิวหลานหลานไม่มีท่าทีจะเปิดประตูให้เข้าไป อาม่าชุนก็ไม่ยอมตามใจอีกฝ่าย เธอออกแรงผลักประตูเข้าไปทันที
นับตั้งแต่กินมื้อกลางวันที่บ้านเจียง แรงของอาม่าชุนก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
แรงผลักครั้งนี้หนักหน่วงมาก จนหลิวหลานหลานเซถอยหลังไปสองก้าว
พอประตูเปิด อาม่าชุนก็รีบเดินเข้าไปข้างใน
ทันทีที่เข้าบ้าน เธอก็มุ่งหน้าไปทางห้องครัว
“หนู หนูจ๋า ย่ามารับแล้ว!”
หลังเจียงเทียนเป่าเกิดได้ไม่นาน เจียงตี้ก็ไม่มีห้องเป็นของตัวเองอีก
ห้องเล็กที่เดิมเธออยู่ถูกเปลี่ยนเป็นห้องของเล่นของเทียนเป่า ส่วนอีกห้องก็ถูกทำเป็นห้องเด็ก เธอจึงย้ายไปอยู่ในห้องเก็บของเล็ก ๆ หลังห้องครัว
ห้องนั้นเล็กมาก วางเตียงกว้างหนึ่งเมตรได้แค่หลังเดียว