เด็กหญิงตัวเล็กอายุไม่มาก ราว ๆ 10 ขวบ
พอได้ยินเจียงเฉินพูด เธอก็รีบคว้าหมวกที่วางอยู่ข้าง ๆ มาสวม ดวงตาแดงก่ำพลางพูดว่า “ผมร่วงจนหมดเอง หนูก็ไม่อยากกลายเป็นคนขี้เหร่หรอก แต่มันก็ร่วงไม่หยุดเลย…”
พอเจียงเฉินได้ยิน เขาก็ยิ่งสงสัย “ทำไมล่ะ? ใช้แชมพูไม่ดีหรือเปล่า? แม่บอกว่าแชมพูต้องใช้ของดี ถ้าใช้ของคุณภาพแย่ ข้างในจะมีสารเคมีเยอะ ทำให้ผมร่วงไม่หยุดเลยนะ”
เด็กหญิงส่ายหน้า “ไม่ใช่ค่ะ เมื่อก่อนหนูใช้แชมพูสำหรับเด็กโดยเฉพาะ ผมไม่ร่วงเลย หนูเพิ่งผมร่วงหลังจากฉีดยา แม่บอกว่าพอหนูหายป่วย ผมก็จะงอกขึ้นมาใหม่ได้”
“หา? ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!”
เจียงเฉินทำท่าเหมือนเด็กขี้สงสัย เดินไปข้างเตียงเด็กหญิง แล้วชะโงกดูเข็มคาไว้ที่มือของเธอ “พี่สาว นี่คือเข็ม ๆ ที่พี่พูดถึงเหรอ? ดูเจ็บจัง ทำไมไม่ดึงออกล่ะ?”
พูดจบเขาก็ยื่นมือจะไปแตะ
เด็กหญิงรีบหลบมือเขา แววตาหม่นลงเล็กน้อย “ห้ามจับนะ อันนี้ใช้ให้น้ำเกลือ ต้องให้ทุกวัน ตอนเช้าวันนี้ให้ไปแล้ว ส่วนรอบเที่ยงกับตอนเย็นยังไม่ถึงเวลา”
“ต้องโดนเข็มเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เจียงเฉินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มองเด็กหญิงอย่างเห็นอกเห็นใจชัดเจน “พี่สาว ต้องเจ็บมากแน่เลยใช่ไหม?”
พอเด็กหญิงได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตอบ ครอบครัวของเธอก็หิ้วกล่องข้าวกลับมาแล้ว
เจียงเฉินเห็นเข้าก็รีบกลับไปนั่งเรียบร้อยบนเตียงคนไข้ที่ตัวเองนอนอยู่เมื่อครู่
ตั้งแต่ตามเจียงหว่านอยู่พักหนึ่ง เจียงเฉินก็ “รู้ความ” ขึ้นไม่น้อยจริง ๆ