ส่วนโรงอาหารนั้น
ก็ใช้ห้องสำเร็จรูปมาต่อกันเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่และห้องครัวแยกต่างหาก รองรับคนกินข้าวพร้อมกันได้หนึ่งถึงสองร้อยคน
แน่นอนว่า
“ที่ทำงาน” ของเจียงเยว่เล่อก็เปลี่ยนไปด้วย
เพื่อให้ทำงานได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น เจียงหว่านจึงวางห้องสำเร็จรูปไว้ด้านหลังโรงอาหารหนึ่งหลัง ทำเป็นสำนักงานแยกต่างหาก
พื้นที่กว้างขึ้น
ทั้งยังไม่ต้องติดต่อกับคนมากเกินไป
แต่ก็สะดวกต่อการจัดการคำสั่งซื้อในแต่ละวันและการส่งพัสดุให้ทันเวลา…
รายละเอียดต่าง ๆ ย่อมค่อนข้างเรียบง่าย
แต่ของที่ควรมีโดยพื้นฐานก็มีครบแล้ว
ตอนนี้แค่เตรียมของจำเป็นให้พร้อม ก็เริ่มทำงานได้เลย
“เถ้าแก่ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร รบกวนเซ็นชื่อตรงนี้ด้วยครับ”
พนักงานที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยยิ้มพลางยื่นใบเซ็นรับของให้เจียงหว่าน
เจียงหว่านรับมา เตรียมเซ็นชื่อ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นตำแหน่งด้านบนของเอกสารที่ถูกจงใจปิดบังไว้
เธอเลิกมุมเอกสารขึ้นเล็กน้อย
พอเห็นชื่อบริษัทที่พิมพ์อยู่ด้านบนก็ชะงักไปนิดหนึ่ง
ตระกูลฮั่ว!
บริษัทผู้ส่งของที่พิมพ์อยู่ด้านบนเอกสารคือบริษัทเทคโนโลยีตระกูลฮั่ว!
“บริษัทของพวกคุณเป็นบริษัทในเครือกลุ่มบริษัทตระกูลฮั่วเหรอ?”
เจียงหว่านเงยหน้ามองพนักงานคนนั้น
พนักงานมีสีหน้าลำบากใจ ไม่ได้ตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ เพียงยิ้มแล้วพูดซ้ำให้เธอเซ็นรับของ
เจียงหว่านเข้าใจแล้ว
มิน่าล่ะถึงคำนวณแล้วไม่เห็นเหตุและผลอะไร
บ้าเอ๊ย เหตุและผลพวกนี้อยู่ในท้องเธอหมดแล้ว ถึงขั้นดูดบุญกุศลไปได้โดยตรง เรื่องแค่นี้จะนับเป็นเหตุและผลอะไรได้!