เจียงเจี้ยนหัวหันกลับไป พอเห็นชายวัยกลางคนก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา ทว่ารอยยิ้มนั้นดูขอไปทีอยู่บ้าง “ที่แท้ก็เลขาหลี่นี่เอง มีธุระอะไรหรือครับ?”
หลี่ต้าจ้วงเป็นเลขาหมู่บ้านหลี่
หมู่บ้านหลี่กับหมู่บ้านไป๋เจียงถือว่าเป็น “เพื่อนบ้าน” กัน แต่ทำเลดีกว่าหมู่บ้านไป๋เจียงไม่น้อย
อีกทั้งยังอยู่ใกล้หมู่บ้านไป่ฮวาที่เชิงเขา
เดิมทีหมู่บ้านหลี่มีโอกาสสูงมากที่จะได้รับเลือกในแผนสนับสนุนครั้งนี้
แต่พอได้ยินข่าวลือเมื่อเช้านี้ หลี่ต้าจ้วงก็อยู่ไม่ติดแล้ว!
ในที่ประชุม เขาคอยกดหมู่บ้านไป๋เจียงอยู่หลายครั้ง พูดจาเป็นนัยว่าที่นั่นมีแต่คนแก่ที่อยู่ตัวคนเดียว ไม่มีความจำเป็นต้องพัฒนา แถมยังยกผลงานของหมู่บ้านไป๋เจียงเมื่อหลายปีก่อนกับข้อมูลจำนวนประชากรที่ยังอาศัยอยู่ในหมู่บ้านตอนนี้มาโจมตี
ตอนนั้นเจียงเจี้ยนหัวไม่ได้เปิดปากสวนกลับก็นับว่ามีมารยาทมากแล้ว!
ไม่นึกเลยว่าตอนนี้อีกฝ่ายจะเป็นฝ่ายเรียกเขาไว้เอง!
หลี่ต้าจ้วงเดินมาหยุดตรงหน้าเจียงเจี้ยนหัว สายตากวาดผ่านเอกสารในมืออีกฝ่ายที่เพิ่งประทับตรา ก่อนเอ่ยถามว่า “เมื่อกี้ฉันได้ยินมาว่านายก็ยื่นขอที่ดินเชิงพาณิชย์ผืนใหญ่สำหรับก่อสร้างของส่วนรวมในหมู่บ้านเหมือนกันเหรอ?”
เจียงเจี้ยนหัวชักเอกสารในมือกลับมาโดยไม่รู้ตัว สีหน้ายังประดับรอยยิ้มจอมปลอม “เลขาหลี่ นี่เป็นเรื่องของหมู่บ้านเรา ถ้าไม่มีธุระอื่น ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ตอนนี้ในหมู่บ้านกำลังยุ่งกับงานไร่นา ไม่มีเวลามานั่งคุยเล่นตรงนี้จริง ๆ”
เห็นท่าทีแบบนี้ของเจียงเจี้ยนหัว หลี่ต้าจ้วงก็คิดว่าเขารู้สึกผิด