“หมายเลขหนึ่ง การพัฒนาประเทศขาดแรงสนับสนุนทางเศรษฐกิจไม่ได้ หากเศรษฐกิจไม่เติบโต ต่อให้ปกป้องประเทศจนแน่นหนาเหมือนถังเหล็ก ก็เป็นแค่การหยุดอยู่กับที่และปิดกั้นตัวเอง”
ชายวัยกลางคนสวมแว่นดันกรอบแว่นขึ้น พูดอย่างสุขุมว่า “ในเมื่อสถาบันวิจัยแห่งชาติพัฒนายาเม็ดประสิทธิภาพสูงสำหรับโรครูมาติซึมออกมาแล้ว ก็ควรให้รัฐวิสาหกิจนำไปดำเนินการเชิงพาณิชย์ แบบนี้ถึงจะใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างแท้จริง...”
“เหลวไหล!”
ซ่งหงปิงซึ่งนั่งอยู่ข้างผู้อาวุโสเสิ่นตบโต๊ะแล้วลุกพรวดขึ้นมา “อะไรคือหยุดอยู่กับที่? ถ้าประเทศไม่มั่นคง แล้วจะเอาอะไรไปพัฒนาเศรษฐกิจ? ถ้าไม่ใช่เพราะเหล่าทหารหาญยอมเสี่ยงชีวิตปกป้องบ้านเมือง ตอนนี้นายจะยังนั่งคุยเรื่องเศรษฐกิจอย่างสบายใจอยู่ตรงนี้ได้หรือ?”
“ฉันว่านายก็แค่พูดง่าย เพราะไม่ใช่ตัวเองที่ต้องลำบาก!”
“หมายเลขหนึ่ง ผมเสนอให้ส่งเสิ่นหมิงหย่วนไปประจำหน่วยชายแดน ให้เขาไปสัมผัสชีวิตจริงดูสักหน่อย จะได้รู้ว่ายังพูดแบบนี้ออกไหม!”
เสิ่นหมิงหย่วนดันแว่น สีหน้าไม่แสดงความโกรธแม้แต่น้อย “คำพูดของผู้อาวุโสซ่งย่อมไม่ผิด แต่ถ้าไม่มีเงิน แล้วจะเอาปืนใหญ่กับเรือรบมาจากไหน? หากไม่มีอาวุธยุทโธปกรณ์เหล่านี้ เหล่าทหารของเราก็ต้องใช้ร่างกายเข้าแลกกับปืนใหญ่ของศัตรู!”
“ผมคิดว่าผู้อาวุโสซ่งก็คงไม่อยากเห็นภาพแบบนั้นเหมือนกัน ใช่ไหมครับ?”
ซ่งหงปิงถูกตอกกลับจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ถ้าวัดกันด้วยฝีปาก เขายอมรับว่าสู้จิ้งจอกยิ้มแย้มคนนี้ไม่ได้จริง ๆ
ในตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสเสิ่นก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มว่า “รัฐมนตรีเสิ่นพูดมีเหตุผล แต่การวิจัยนี้ยังอยู่ในขั้นรักษาความลับ ต่อให้วันหน้าจะนำออกสู่ตลาด ก็ต้องใช้เวลาอีกระยะหนึ่ง เพราะฉะนั้นรัฐมนตรีเสิ่นคงต้องรอไปก่อน”