พอรับสาย เสียงอบอุ่นเปี่ยมเมตตาของผู้อาวุโสเสิ่นก็ดังมาตามสาย “สาวน้อย สวัสดีตอนบ่าย!”
เจียงหว่านได้ยินดังนั้น มุมปากก็กระตุกน้อย ๆ
อุตส่าห์โทรมา แค่จะทักทายงั้นเหรอ?
คิดยังไงก็เป็นไปไม่ได้!
แต่อีกฝ่ายยังไม่พูดอะไร เจียงหว่านจึงไม่มีทางพูดเรื่องอื่นก่อน “คุณปู่เสิ่น สวัสดีตอนบ่ายค่ะ!”
คำเรียกคุณปู่เสิ่นนี้ ผู้อาวุโสเสิ่นเป็นคนขอไว้ตั้งแต่ครั้งก่อน
บอกว่าฟังแล้วรู้สึกสนิทสนม
เจียงหว่านเองก็ไม่ได้ติดใจอะไร
สำหรับชายชราที่มีบุญกุศลเต็มตัวคนนี้ เจียงหว่านยัง “ใจกว้าง” ให้มากอยู่
“คืออย่างนี้นะสาวน้อย เมื่อกี้ฉันดูไลฟ์ของเธอ ถุงนำโชคของเธอฉันแย่งไม่ทัน แต่มีหนุ่มคนหนึ่งข้างตัวฉันแย่งได้ เขาบอกว่าข้างในเขียนว่าเป็นยาบำรุงสรรพคุณครบสิบประการหนึ่งเม็ด”
“ฉันเลยอยากถามสรรพคุณของยาบำรุงสรรพคุณครบสิบประการนี่หน่อย”
“ถ้าได้ ฉันอยากซื้อจากเธอสักชุด! ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน ถ้าเธอมีข้อเรียกร้องอะไรก็บอกได้ ขอแค่เป็นเรื่องที่ฉันทำได้ ฉันจะจัดการให้แน่นอน!”
“อีกเรื่องก็คือ…ยารูมาติกที่เธอให้ฉินหมิงเอามาส่งให้ฉันคราวก่อน ได้ผลดีมาก ฉันอยากขอบคุณเธอจริง ๆ แต่ฉันไม่ได้กินยาเม็ดนั้น ตอนนั้นหลานชายของเพื่อนสนิทคนหนึ่งกำลังอยู่ในอันตราย ฉันเลยยกให้คนที่จำเป็นกว่า”
“ยา 10 เม็ดของเธอช่วยชีวิตวีรบุรุษ 10 คนไว้”
“วันนี้ฉันเป็นตัวแทนพวกเขามาขอบคุณเธอ ขอบคุณที่ช่วยรักษา 10 ครอบครัวเอาไว้”