โรงพยาบาลทหารแห่งหนึ่งในเมืองหลวง
เฉินอวี๋ประคองท้อง วิ่งตามเตียงคนไข้ของสามีไปอย่างกระชั้นชิด จนกระทั่งสามีถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉินอย่างเร่งรีบ
เธอถูกกันไว้ด้านนอกห้องฉุกเฉิน
หน้าประตูยังมีคนยืนอยู่ไม่น้อย ทั้งชายหญิงและคนชรา ต่างมีสีหน้าอิดโรย ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้
หญิงชราคนหนึ่งเห็นเฉินอวี๋ตั้งครรภ์แก่ ก็รีบเข้ามาประคองเธอไว้ “หนู ท้องอยู่แท้ ๆ ทำไมถึงตามมาด้วยล่ะ เดินทางมาตลอดทางคงเหนื่อยแย่ ต้องดูแลร่างกายตัวเองด้วยนะ”
“มาเถอะ รีบไปนั่งพักบนเก้าอี้ก่อน”
“ถ้าคนในครอบครัวหนูหายดี แต่ตัวหนูกลับเหนื่อยจนล้มไปก่อนจะทำยังไงล่ะ”
เฉินอวี๋ได้ยินดังนั้นก็จับมือหญิงชราไว้แน่น “คุณย่าคะ คุณย่ารู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น สามีฉันอยู่ห้องไอซียูดี ๆ จู่ ๆ ก็ถูกส่งมาที่นี่ หรือว่า... หรือว่าเขากำลังจะจากไปแล้วคะ”
พูดมาถึงตรงนี้ น้ำตาของเฉินอวี๋ก็ร่วงเผาะ
มือของเธอสั่นไม่หยุด
ดวงตาของหญิงชราเองก็แดงก่ำ แต่ยังปลอบว่า “อย่าคิดมากเลย ถึงฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน แต่เราต้องเชื่อมั่นในประเทศของเรา นี่เป็นโรงพยาบาลทหารในเมืองหลวง เบื้องบนตั้งใจย้ายคนมาที่นี่ ต้องมีทางช่วยคนในครอบครัวเราได้แน่”
คำพูดนี้ทำให้ญาติผู้ป่วยรอบข้างที่เดิมมีสีหน้าหม่นหมอง ต่างหันมาสนใจ
ทุกคนพากันล้อมหญิงชราไว้
“คุณป้าคะ เรื่องนี้จริงหรือคะ สามีฉันเป็นนักวิจัยที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น จู่ ๆ ก็มีสารรั่วไหล เขาปกป้องนักศึกษาไว้ แต่ตัวเองกลับล้มลงไป”