สองสามีภรรยาตระกูลซูมองซูอี๋อย่างไม่อยากเชื่อ «อี๋อี๋ ที่แม่หลิวพูดจริงหรือเปล่า?»
ซูอี๋ไม่มีทางยอมรับอยู่แล้ว เธอส่ายหน้ารัว น้ำตาคลอเบ้า «พ่อแม่ เชื่อหนูนะ หนูไม่ได้...»
«งั้นก็ให้ตำรวจตรวจตู้เซฟของน้องด้วยสิ»
เจียงหว่านมองซูอี๋ด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม «ถ้าน้องบริสุทธิ์ใจจริง ก็คงไม่กลัวให้ใครตรวจหรอก»
แววเคียดแค้นวาบผ่านดวงตาของซูอี๋ที่มองเจียงหว่าน ยัยสารเลวนี่...
แต่ไม่นานเธอก็กลับมาทำท่าอ่อนแออีกครั้ง
เธอเช็ดน้ำตาที่หางตา น้ำเสียงเจือความน้อยใจและเด็ดเดี่ยวที่จงใจแสดงออกมา «ได้ ในเมื่อพี่อยากดู งั้นหนูก็ให้พี่ดู เรื่องที่หนูไม่ได้ทำ ใครก็อย่าคิดจะป้ายสีหนู»
ตู้เซฟของซูอี๋เห็นได้ชัดว่าทันสมัยกว่าของเจียงหว่านมาก นอกจากรหัสผ่านแล้ว ยังต้องใช้ลายนิ้วมือและสแกนจอประสาทตา
หลังจากทำตามขั้นตอนทั้งหมด
ตู้เซฟก็เปิดออก
ซูอี๋ยืนอยู่หน้าตู้เซฟด้วยสีหน้าเปิดเผย «ดูได้เลย ข้างในมีแต่ของของฉัน...»
«กล่องไม้จื่อถานใบนั้นแหละ»
เจียงหว่านชี้ไปยังกล่องไม้จื่อถานที่อยู่ก้นตู้เซฟขึ้นมาอย่างกะทันหัน
«กล่องไม้จื่อถานอะไร?»
ซูอี๋หันไปมองอย่างสงสัย พอเห็นกล่องไม้จื่อถานแปลกหน้าที่อยู่ในตู้เซฟ เธอก็ชะงักไป
ตำรวจส่งกล่องไม้จื่อถานให้เจียงหว่าน เธอเปิดออก ข้างในเป็นเครื่องประดับหยกไขกระดูกจักรพรรดิสีทองอร่ามที่แกะสลักอย่างประณีตชุดหนึ่ง
สวยมาก