หมู่บ้านไป๋เจียง
สวนผลไม้
เจียงเฟิงถูกจัดให้อยู่ทีมแบกหาม รับหน้าที่แบกผลไม้จากบนเขาลงมาทีละกระบุง
งานแบบนี้ต้องใช้ทั้งแรงกายและกำลังขาอยู่พอสมควร
ใกล้เที่ยงแล้ว เจียงเฟิงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าขึ้นลงไปกี่รอบ
ถึงจะเหนื่อยจนเหงื่อท่วมศีรษะ เขาก็ยังแบกไปแบกมาไม่หยุด
เหนื่อยก็แวะไปดื่มน้ำที่โรงอาหาร แล้วค่อยทำต่อ
แต่ตอนที่เขากำลังแบกแอปเปิลสองตะกร้าสุดท้ายลงจากเขา กลับถูกหลิวเยว่ดักไว้ตรงเชิงเขา
เมื่อเห็นหลิวเยว่กับหู่จื่อ ลูกชายที่สะพายอยู่บนหลัง เจียงเฟิงก็ดีใจขึ้นมาทันที “อาเยว่ เธอกลับมาแล้ว!”
แต่เขาไม่ได้หยุดเดิน กลับบอกหลิวเยว่ว่า “อาเยว่ รอแป๊บนะ นี่เป็นเที่ยวสุดท้ายแล้ว รอฉันเอาของเที่ยวนี้ไปเก็บที่โกดังก่อน”
หลิวเยว่เห็นว่าเจียงเฟิงเหงื่อท่วมหน้าแท้ ๆ แต่พอเห็นเธอกลับยิ้มดีใจจนหน้าบาน ในใจก็พลันโล่งอก
เธอมั่นใจว่าเจียงเฟิงยังอยู่ในกำมือของตัวเอง!
เพราะมีบางเรื่องไม่สะดวกพูดข้างนอก หลิวเยว่จึงหลีกทางให้เขาเดินไปก่อน
ตอนเดินผ่าน เธอเห็นแอปเปิลในตะกร้าของเขา
ไม่ถามสักคำก็ยื่นมือไปหยิบแอปเปิลจากตะกร้าที่เขาแบกอยู่ เช็ดสองสามทีแล้วเตรียมยัดเข้าปาก
เธอทำงานมาทั้งเช้า ข้าวก็หุงเสร็จแล้วแต่ยังไม่ได้กิน รีบกลับมาหมู่บ้านไป๋เจียงเสียก่อน ตอนนี้เลยหิวมาก
“อาเยว่!”
เจียงเฟิงตะโกนเสียงดังจนหลิวเยว่สะดุ้ง
วินาทีต่อมา เจียงเฟิงก็วางสัมภาระลงแล้วก้าวเข้าไปแย่งแอปเปิลจากมือหลิวเยว่กลับมา