เวียนหัวเพราะคาร์บอนเหรอ?
ทั้งที่ยังไม่ได้กินข้าวเลยนะ!
จะเวียนหัวอะไรล่ะ!!
แต่พอคุณยายฮั่วสบตากับฮั่วเหวินจิ่ง ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หางตาเหลือบมองซุปบัวหลวงบนโต๊ะ
เมื่อกี้เธอเพิ่งดื่มไปแค่คำเดียว
ส่วนเซียวชุ่ยดื่มหมดแล้ว
ดังนั้น...
“ปล่อยนะ!”
คุณยายฮั่วปัดมือที่ฮั่วเหวินจิ่งใช้ปิดปากเธอออกอย่างไม่สบอารมณ์ “ไอ้เด็กเวร ไม่รู้หรือไงว่ามือแกหนักแค่ไหน!”
ฮั่วเหวินจิ่งชักมือกลับ สีหน้าไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ปากกลับพูดว่า “คุณยายเซียวคงหลับยาวจนถึงเช้า เดี๋ยวผมอุ้มเข้าไปในห้องก่อนนะครับ คุณย่าดื่มซุปให้หมดแล้วค่อยกลับไปนอนพักด้วย”
คุณยายฮั่วมองฮั่วเหวินจิ่งอุ้มเซียวชุ่ยเข้าไปในห้อง จากนั้นจึงหันกลับมามองชามซุปตรงหน้า
ดูเผิน ๆ ก็เป็นแค่ซุปบัวหลวงธรรมดา
แต่มันธรรมดาจริงหรือเปล่า?
เรื่องที่แม้แต่ฮั่วเหวินจิ่งยังสัมผัสได้ แล้วคนเจนจัดอย่างคุณยายฮั่วจะไม่รู้สึกได้อย่างไรล่ะ!!
ช่างเถอะ
คนแก่ใกล้ลงโลงอย่างเธอจะไปรู้อะไรได้!
ไม่รู้อะไรสักอย่าง
เหนื่อยมาทั้งวัน กินอิ่มแล้วก็นอน!!!
ดังนั้น พอฮั่วเหวินจิ่งออกมา ก็เห็นคุณยายฮั่วดื่มซุปบัวหลวงหมดไปหนึ่งชามแล้ว กำลังเดินไปทางห้องตัวเองพลางพูดว่า “ไอ้เด็กเวร ย่าไปนอนแล้วนะ อย่าลืมเก็บชามกับตะเกียบให้เรียบร้อยล่ะ เดี๋ยวถ้ามีใครมาหาคุณยายเซียว ก็บอกว่าเธอเข้านอนแล้ว มีธุระอะไรก็ค่อยว่ากันพรุ่งนี้”
เป็นอย่างที่คิด ราวสองทุ่ม ทีมแพทย์ก็มาถึงบ้าน
พวกเขาเป็นทีมที่ทางการจัดมาให้ เช่าบ้านอยู่ข้าง ๆ และจะมาตรวจร่างกายให้เซียวชุ่ยตามกำหนดสัปดาห์ละครั้ง