เจียงเฟิงถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโห!!
คราวก่อนเขาก็น่าจะรู้แล้วว่าภรรยาคนนี้คิดแต่จะเข้าข้างครอบครัวตัวเอง
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะไร้ขีดจำกัดถึงขนาดนี้
ช่วยครอบครัวตัวเองก็ว่าไปอย่าง แต่นี่กลับมองพ่อแม่เขาเป็นคนนอก ไม่ให้เกียรติแม้แต่ขั้นพื้นฐาน
ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่าคือ เธอกล้าพูดว่าหลังรัฐบาลสร้างบ้านให้สองหลัง จะยกหลังหนึ่งให้ครอบครัวตัวเอง ส่วนพ่อแม่เขาก็มีสิทธิ์อยู่แค่บ้านพักคนชราอย่างนั้นเหรอ?
นี่ไม่ใช่แค่ไม่เห็นคุณค่าความทุ่มเทของพ่อแม่เขาตลอดหลายปี แต่แทบจะอยากให้ทั้งคู่ตายเร็ว ๆ ด้วยซ้ำ!
อกตัญญูยิ่งกว่าหมาป่าตาขาวเสียอีก!
หัวใจเจียงเฟิงเย็นวาบ จู่ ๆ ก็ได้สติว่าบางทีชีวิตแต่งงานครั้งนี้อาจผิดพลาดมาตั้งแต่แรก!
เขาผิดเอง
ตอนนั้นเขาไม่ควรดึงดันแต่งงานกับเธอ ทั้งที่ใคร ๆ ก็เตือนแล้ว!!
เขาสูดหายใจลึก ก่อนเอ่ยเสียงต่ำแต่หนักแน่นว่า “หลิวเยว่ เรื่องบ้านเลิกคิดได้เลย”
“อย่าว่าแต่รัฐบาลไม่มีทางสร้างบ้านให้เราสองหลังเลย ต่อให้สร้างได้จริง ก็ไม่มีทางยกให้ครอบครัวเธอ ถ้าเธอคิดว่าพ่อแม่กับน้องชายดีกับเธอนัก ก็กลับไปอยู่บ้านพวกเขาเลย อย่าคิดมาฮุบของของพ่อแม่ฉันอีก”
หลิวเยว่ชะงักไป ก่อนจะระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที เธอตะโกนเสียงแหลมว่า “หมายความว่ายังไง? นายจะหย่ากับฉันเหรอ? บอกไว้ก่อนนะ ฉันเช็กมาแล้ว หู่จื่อเพิ่งสองขวบ ถ้านายกล้าหย่ากับฉัน สิทธิ์เลี้ยงดูหู่จื่อต้องเป็นของฉัน นายกล้าหย่ากับฉันเหรอ?”
เจียงเฟิงกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ มองหลิวเยว่ด้วยแววตาผิดหวังอย่างยิ่ง “หู่จื่อกลับไปบ้านเธอแต่ละครั้ง ได้รับการปฏิบัติยังไง เธอไม่รู้แก่ใจหรือไง? เขาถูกลูกพี่ลูกน้องผู้ชายพวกนั้นแอบหยิกจนตัวมีแต่แผลทุกครั้ง แม้แต่อาหารก็ยังต้องกินของเหลือจากพวกพี่ ๆ น้อง ๆ นั่น”