เจียงหว่านเล่าให้หวังเสี่ยวหยาฟังว่าเธอกลับไปอยู่บ้านตระกูลเจียงแล้ว
พอหวังเสี่ยวหยาได้ยินก็เดือดปุด ๆ ขึ้นมาทันที น้ำเสียงดังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “เธอกลับไปอยู่บ้านนอกนั่นแล้วเหรอ? คนตระกูลเจียงบังคับให้เธอกลับไป หรือซูอี๋นังผู้หญิงแพศยานั่นวางแผนเล่นงานเธอ?”
“ทำไมไม่โทรหาฉันล่ะ?”
“ไม่ต้องกลัวนะ ส่งที่อยู่มาให้ฉัน เดี๋ยวฉันไปรับเธอทันที”
ได้ยินเสียงเดือดดาลจากปลายสาย เจียงหว่านก็อดนึกภาพหญิงสาวสดใสร่าเริงคนหนึ่งที่กำลังกระวนกระวายจนแทบเต้นเร่า ๆ ขึ้นมาไม่ได้
พูดตามตรง ก่อนจะได้คุยโทรศัพท์สายนี้ เธอแทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสังคมรอบตัวเจ้าของร่างเดิมเลย
แต่ตอนนี้ หวังเสี่ยวหยากลับเหมือนถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาจากความทรงจำของเธอ
ความอบอุ่นปนขมขื่นผุดขึ้นในใจอย่างไร้สาเหตุ
เป็นความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยเลย
น้ำเสียงของเจียงหว่านอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “ไม่มีใครบังคับฉัน ฉันกลับมาเอง”
“เธออยากกลับไปเองเหรอ? เป็นไปไม่ได้!”
“เธอจะตัดใจจากฮั่วเฉินไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นได้ยังไง?”
“ต้องมีคนบังคับเธอแน่ ๆ ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะจองตั๋วเครื่องบินบินกลับไปเดี๋ยวนี้เลย...”
หวังเสี่ยวหยาพูดว่า “หว่านหว่าน ส่งที่อยู่ตอนนี้มาให้ฉันก่อน ฉันจะไปหาเธอ แล้วค่อยคุยกันตอนเจอหน้า”
เจียงหว่านกำลังจะบอกว่าไม่ต้องมา แต่ยังไม่ทันได้พูด โทรศัพท์ก็ตัดสายเพราะแบตหมด
เจียงหว่านมองหน้าจอที่ดับสนิทแล้วนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง
เจียงอี้มองเธอด้วยแววตาซับซ้อน “เธอจะกลับไปตระกูลซูหรือเปล่า?”
เขาได้ยินบทสนทนาทางโทรศัพท์เมื่อครู่หมดแล้ว