“หว่านหว่าน แอดวีแชตพ่อไว้สิ ให้พ่อโอนเงินให้”
ทันทีที่สองสามีภรรยาเจียงเจี้ยนหัวจากไป ตาเฒ่าเจียงก็เอ่ยขึ้น
ตอนที่คุยเรื่องโอนเงินเมื่อครู่ เจียงหว่านให้พ่อเจียงเป็นคนเปิดคิวอาร์โค้ด พ่อเจียงเองก็คิดว่าคนเหล่านั้นเป็นคนแปลกหน้า ให้พวกเขาแอดวีแชตของเจียงหว่านแล้วโอนเงินให้คงไม่เหมาะ จึงหยิบคิวอาร์โค้ดที่ใช้รับเงินตอนขายผักออกมา
พ่อเจียงรีบพยักหน้า “ใช่ แอดวีแชตพ่อไว้ เดี๋ยวพ่อโอนให้”
พ่อเจียงหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา แล้วใช้นิ้วมือข้างเดียวกดหน้าจอสัมผัสเครื่องเล็กเก่าคร่ำคร่า แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ค่อยคุ้นกับวีแชต ง่วนอยู่นานก็ยังหาปุ่มเพิ่มเพื่อนไม่เจอ
ตอนที่เขาร้อนใจจนเหงื่อเริ่มซึมตรงหน้าผาก เจียงหว่านก็เข้าไปช่วยสอนวิธีใช้
พ่อลูกแอดวีแชตกันเรียบร้อย
พ่อเจียงกำลังจะโอนเงินให้เธอ แต่กลับได้รับเงิน 200 หยวนที่เจียงหว่านโอนมาให้ก่อน
“พ่อ นี่เป็นเงินค่ามะเขือเทศ 20 ลูกที่ขายได้เมื่อเช้า” เจียงหว่านพูดพร้อมรอยยิ้ม
พ่อเจียงเห็นดังนั้น ใบหน้าคล้ำแดดก็พลันร้อนใจขึ้นมา “ลูกคนนี้ โอนเงินมาให้พ่อทำไม พ่อต่างหากที่ต้องโอน 4,800 หยวนให้ลูก...”
“พ่อ”
เจียงหว่านยิ้มบาง ๆ มองเขา “ผักพวกนี้พ่อกับคนอื่น ๆ เป็นคนปลูก เงินที่ควรเป็นของพวกพ่อก็รับไว้เถอะ”
เห็นว่าตาเฒ่าเจียงกับพ่อเจียงยังจะพูดอะไรอีก เจียงหว่านจึงรีบพูดต่อ “ไม่ต้องห่วงนะ วันหน้าถ้าฉันปลูกผักเอง ส่วนที่เป็นของฉัน ฉันก็จะรับไว้ ไม่เกรงใจพวกพ่อหรอก”
เจียงหว่านไม่ได้อยากได้เงินมากนัก แต่ก็ไม่ได้เป็นแม่พระเสียทีเดียว
ถึงอย่างนั้น เธอก็ได้ยินคำพูดของผู้ใหญ่บ้านแล้ว
พูดตามตรง ตอนแรกเธอไม่คิดจะขายมะเขือเทศต่อแล้ว เพราะมีพลังวิญญาณหล่อเลี้ยง ต่อให้มะเขือเทศสุกเต็มที่ ก็ยังติดอยู่บนกิ่งได้นานเป็นเดือนโดยไม่ร่วง แค่คนในตระกูลเจียงก็กินกันหมดได้