แต่ถึงอย่างนั้นก็ห้ามความสุขของพวกตัวเปย์ตัวยงไม่อยู่!!
หวังหมิงเห็นป้าหวังทำหน้าเสียดายสุด ๆ ก็รู้ทันทีว่าเธอทำใจไม่ลง เลยรีบเข้าไปขอโควตาของเธอมา
อี้ซีช้าไปก้าวหนึ่ง ทำได้แค่มองไปทางช่างภาพ…
สุดท้ายทุกคนก็ได้ของกลับไปเต็มไม้เต็มมือ
ต่างก็ซื้อกันจนเต็มโควตาสูงสุด
พอหวังชุ่ยฮวาถือเครื่องชั่งดิจิทัลมา แล้วเห็นมะเขือเทศ ผักใบเขียวกับฟักทองลูกโตตั้งกองอยู่บนพื้น ก็อดอุทานด้วยความทึ่งไม่ได้
พอรู้ว่าผักใบเขียวกับฟักทองหนักลูกละ 21 ชั่ง เธอก็ยิ่งตาค้าง
ตอนนั้นเอง เฒ่าเจียงกับพ่อเจียงขุดมันเทศกลับมาหนึ่งเข่ง หวังหมิงกับพวกกลับตื่นเต้นขึ้นมาเหมือนเจออะไรสุดยอด
พอรู้ว่ามันเทศก็ขายชั่งละ 21 หยวน คนละ 10 ชั่ง
มันเทศในเข่งก็ถูกเหมาซื้อไปในพริบตา แถมยังไม่พอ ต้องไปขุดจากไร่มาเพิ่มอีก…
สุดท้ายตอนคิดเงินก็ได้ยินเสียงว่า “...รับเงินผ่านวีแชต 4,800 หยวน”
มะเขือเทศ 10 ลูก 100 หยวน ผักใบเขียว 5 ชั่ง 100 หยวน ส่วนฟักทองเลือกแต่ลูกใหญ่ ๆ คิดรวม 40 ชั่งพอดี เป็นเงิน 800 หยวน มันเทศ 10 ชั่ง 200 หยวน
สี่คน คนละ 1,200 หยวน
ตอนหวังหมิงกับพวกกลับไป ท้ายรถก็ถูกยัดจนเต็มเอี๊ยด
“โอ๊ยตายแล้ว 4,800 เลยเหรอ เงินคนรวยนี่หาง่ายจริง ๆ…” หวังชุ่ยฮวายืนมองรถออฟโรดแล่นจากไป แต่ยังตั้งสติจากเสียงแจ้งเตือนเงินเข้าไม่ได้ สีหน้าตื่นตะลึงไม่จางหาย
เจียงเจี้ยนหัวเองก็ตกใจไม่น้อย
เงิน 4,800 หยวนเท่ากับเงินเดือนเขาตั้งเดือนสองเดือน
แต่ลึก ๆ แล้วเขาก็ดีใจแทนตระกูลเจียง เพราะทั้งหมู่บ้านมีแค่ตระกูลเจียงที่ยังทำเกษตรเพื่อสร้างธุรกิจ นี่เป็น ‘ธุรกิจ’ เดียวของหมู่บ้านไป๋เจียง เขาหวังจริง ๆ ว่าตระกูลเจียงจะไปได้ดี