ฉากนี้มองยังไงก็เหมือนแม่ยายกำลังต้อนรับว่าที่ลูกเขยไม่มีผิด!
“กุ้ยเฟิน คนนี้ใครเหรอ?”
พอเจียงเหล่าถัวเดินเข้าบ้านมาเห็นฮั่วเหวินจิ่ง ก็หันไปถามแม่เจียงด้วยความสงสัย
เจียงอ้ายกั๋วเดินตามมาข้างหลัง เขาเพิ่งเข็นเจียงอี้ที่เลิกงานกลับมา
เจียงอี้เริ่ม “ทำงาน” แล้ว
ตอนนี้ทำบัญชีไปก่อน
สิ้นเดือนแล้ว ต้องจ่ายค่าแรงคนงาน
เจียงอ้ายกั๋วเลิกงานแล้วก็เลยเข็นเขากลับมาด้วย
พอเห็นฮั่วเหวินจิ่งอยู่ในบ้าน สองพ่อลูกก็ชะงักไปก่อน จากนั้นกลับหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างรู้กัน สายตาเต็มไปด้วยความพินิจพิจารณาและระแวดระวัง
เจียงเหล่าถัวเองก็กวาดตามองฮั่วเหวินจิ่งตั้งแต่หัวจรดเท้า
ผู้ชายด้วยกัน สัญชาตญาณบางอย่างแม่นยำมาก!
พอเห็นเจียงเหล่าถัวเดินเข้ามา ฮั่วเหวินจิ่งก็ลุกจากเก้าอี้ทันที วางมือไว้ข้างลำตัว ยืดหลังตรง ใบหน้าคมเข้มเผยรอยยิ้มบาง ๆ แม้จะดูเกร็งอยู่บ้าง แต่ก็เป็นรอยยิ้มจริง ๆ
“สวัสดีครับคุณปู่!”
“สวัสดีครับคุณอา!”
เขาทักทายอย่างนอบน้อม น้ำเสียงและท่าทางเปี่ยมไปด้วยมารยาทที่คนรุ่นหลังพึงมี
แต่ยิ่งเขาทำตัวแบบนี้ ผู้ชายตระกูลเจียงกลับยิ่งมองเขาอย่างพินิจพิจารณามากขึ้น
โดยเฉพาะเจียงอี้ สายตาที่มองฮั่วเหวินจิ่งทั้งเฉียบคมและระแวดระวัง
ราวกับกำลังจับตาดูผู้บุกรุก
“พ่อ คนนี้เป็นเพื่อนของหว่านหว่าน แล้วก็เป็นหลานชายของคุณป้าฮั่วด้วยค่ะ” แม่เจียงอธิบายขึ้นมา
ทุกคนในตระกูลเจียงรู้ดีว่าคุณป้าฮั่วที่เธอพูดถึงก็คือคุณยายฮั่ว
พอได้ยินเช่นนั้น เจียงเหล่าถัวกลับยิ้มออกมา “ที่แท้ก็เป็นหลานชายของน้องฮั่วนี่เอง ดูเป็นหนุ่มกระฉับกระเฉงดีนะ แต่มาดึกขนาดนี้มีธุระอะไรหรือเปล่า?”