“สาวน้อย! สวัสดีตอนบ่าย!”
ทันทีที่รถออฟโรดจอดสนิท ลุงสวี่ก็ผลักประตูลงจากรถ
พอลงมาได้ก็ฉีกยิ้มกว้าง โบกมือทักเจียงหว่านอย่างกระตือรือร้น
เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก้าวลงมาจากเบาะหลังตามมา
“นั่น... ประธานฮั่วเหรอ?”
เฉินเต๋ออวี่มองเห็นคนที่ลงจากรถออฟโรดชัดเจน ก็อดร้องออกมาด้วยความประหลาดใจไม่ได้
“ประธานฮั่วอะไร?”
ซูเว่ยไหลก็ชะโงกหน้าออกไปมองข้างนอก พอเห็นแล้วดวงตาก็เป็นประกายทันที “หนุ่มคนนี้หน้าตาดีจริง ๆ แถมยังดูสง่างามอีก ลุงเฉินรู้จักเขาด้วยเหรอ? ลูกบ้านไหนล่ะ นิสัยเป็นยังไง แต่งงานหรือยัง?”
พอได้ยินคำถาม เฉินเจียเจียก็รู้ทันทีว่าแม่คิดอะไรอยู่
ถึงเธอจะป่วย พ่อแม่ก็ยังเป็นห่วงอนาคตของเธอ
แต่เธอจะมีอนาคตอะไรได้อีกล่ะ!
เธอดึงชายเสื้อซูเว่ยไหลเบา ๆ “แม่ ถามเรื่องพวกนี้ทำไม! พ่อ กลับกันเถอะ เดี๋ยวจะค่ำเกินไป”
แต่เฉินเต๋ออวี่กลับมองฮั่วเหวินจิ่งด้วยแววชื่นชมที่ปิดไม่มิด “นั่นคือฮั่วเหวินจิ่ง ผู้กุมอำนาจของเครือฮั่วกรุ๊ป ยังหนุ่มก็ขึ้นมาบริหารตระกูลฮั่วแล้ว ทำงานเด็ดขาดฉับไว ในวงการธุรกิจมีฉายาว่า ‘มือเหล็ก’”
“ฮั่วเจี้ยนหมิงจากตระกูลฮั่วในเมืองไห่ เป็นอารองของเขา”
“แต่ถ้าเทียบกับเขาแล้ว อารองคนนั้นห่างชั้นกันลิบลับ”
พอซูเว่ยไหลได้ยินแบบนั้น ดวงตาก็ยิ่งเป็นประกาย “แล้วเขาแต่งงานหรือยัง?”
เฉินเต๋ออวี่ส่ายหน้า “ยัง ได้ยินว่าปีนี้นายหญิงผู้เฒ่าตระกูลฮั่วย้ายมาเมืองไห่ ก็เพื่อหาภรรยาให้เขาโดยเฉพาะ แต่น่าเสียดายที่ประธานฮั่วคนนี้สายตาสูงมาก ไม่มีใครถูกใจสักคน”