เฉินเต๋ออวี่ตั้งใจจะปฏิเสธ เพราะนั่นเป็นมื้อกลางวันของลูกสาว
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็สบเข้ากับสายตาของเจอร์รีเสียก่อน
อีกฝ่ายจ้องมันเทศในมือเขาเขม็ง “เฉิน นี่คืออะไร กลิ่นหอมหวานจัง เป็นอาหารหรือเปล่า ขอชิมได้ไหม”
เฉินเต๋ออวี่จึงจำใจยื่นมันเทศให้ พร้อมอธิบายว่า “นี่คือมันเทศ ที่อเมริกามักเรียกกันว่าแยมส์”
ที่จริงแล้ว แยมส์หมายถึงมันแกว
แต่ในชีวิตประจำวันของคนอเมริกันกลับใช้เรียกมันเทศ
แถมมันเทศทางนั้นแทบทั้งหมดเป็นพันธุ์เปลือกขาวเนื้อส้ม เนื้อค่อนข้างแห้ง ความหวานก็ธรรมดา
แน่นอนว่าไม่มีเนื้อหวานฉ่ำจนแตกปริเหมือนตรงหน้า และไม่มีรสหอมหวานเข้มข้นขนาดนี้!
พอได้ยินเฉินเต๋ออวี่บอกว่านี่คือมันเทศ เจอร์รีก็ประหลาดใจอยู่บ้าง “แยมส์เหรอ”
“ใช่ นี่คือแยมส์ของประเทศมังกรเรา”
เจอร์รีหักมันเทศชิ้นเล็ก ๆ เข้าปากทันที ดวงตาเบิกกว้างในพริบตา
เนื้อสัมผัสนุ่มหนึบละเอียดละลายบนปลายลิ้น รสหวานดุจน้ำผึ้งค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาเป็นระลอก...
เขาอดไม่ได้ที่จะกัดคำใหญ่เข้าไปอีก ดวงตาเป็นประกายอย่างน่าทึ่ง พึมพำชื่นชมทั้งที่ยังเคี้ยวอยู่ “นี่... นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว! ฉันกินแยมส์ที่อเมริกามานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยได้ชิมรสชาติแบบนี้เลย!”
กัดไปคำหนึ่ง “พระเจ้า อร่อยเกินไปแล้ว!”
กัดอีกคำ “โอ้มายก็อด ทำไมแยมส์ถึงอร่อยขนาดนี้ได้!”
เขากินต่อคำแล้วคำเล่า
พอรู้ตัวอีกที มันเทศก็หมดไปแล้ว
แต่คำอุทานชื่นชมยังไม่จบ “พระแม่มารีเอ๊ย นี่คือแยมส์ที่อร่อยที่สุดในชีวิตฉันเลยนะ อร่อยจนแทนขนมหวานจานโปรดของฉันได้เลย!”