ในห้องพักผู้ป่วย
เฉินเจียเจียมองพ่อที่กำลังคุยกับเจอร์รีอยู่ตรงหน้าประตู ก่อนจะหันไปมองแม่ที่กำลังซักถามหมอหลี่อยู่ตรงมุมห้อง
เธอถอนหายใจ
เธอรู้ดีว่าพ่อแม่ทุ่มเทให้กับอาการป่วยของเธอมากแค่ไหน
ถึงกับเป็นห่วงจนแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ
ถึงเธอจะคิดว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ต่อให้ผ่าตัดก็คงยืดเวลาได้อีกแค่ปีหรือสองปี ไม่เห็นจำเป็นเลยจริง ๆ!!
แต่เธอก็ไม่อยากพูดให้พ่อแม่เสียกำลังใจ
เธอเลยพยายามให้ความร่วมมือ จะเจาะเลือดก็เจาะ จะเอกซเรย์ก็ทำ เสร็จแล้วก็ไม่เคยสนใจผลตรวจ
เหมือนตอนนี้
พ่อแม่คุยกันลับหลังเธอ แต่เธอก็ขี้เกียจแอบฟัง
พอเห็นว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว เธอก็เข้าโต่วโต่วรอเจียงหว่านไลฟ์ ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ เธอเฝ้ารออยู่ในห้องไลฟ์ทุกวัน
แทบทุกครั้งก็แย่งซื้อผักหรือผลไม้ป่าได้
ส่วนผักในมินิโปรแกรมนั้น เธอไม่แย่งแล้ว
แค่แย่งซื้อในโต่วโต่วได้ก็พอ แถมยังช่วยเพิ่มยอดให้เจียงหว่านได้ด้วย ถ้าเห็นพวกเกรียนก็เข้าไปเถียงสักหน่อย
หลังเจียงหว่านจบไลฟ์ เธอก็เดินเล่นไปทั่วทั้งชั้นบนชั้นล่าง
ยังได้คุยกับเจียงอี้ด้วย
น่าเสียดายที่วันนี้เจียงอี้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ตอนจะกลับ เขายังยกผลไม้ป่ากับผักที่เหลือให้เธอทั้งหมด
บอกให้เธอค่อย ๆ กินคนเดียว พอกินหมดแล้วค่อยส่งข้อความหาเขา เขาจะส่งมาให้อีก
เฉินเจียเจียรับปากไปอย่างนั้น แต่ในใจไม่ได้คิดจะติดต่อเขาจริง ๆ
ยังไงก็ไม่ดีหรอกที่เอาเปรียบคนอื่นอยู่เรื่อย แถมเธอเองก็แย่งซื้อผักได้ทุกวันอยู่แล้ว