“บ้านลุงต้าเจียงรับคนงานอีกแล้วเหรอ? นี่รับมากี่รอบแล้วนะ? ถึงตอนนั้นจะมีเงินจ่ายค่าแรงไหวหรือเปล่า?”
“วันละ 300 หยวนเชียวนะ? ทำงานในเมืองยังไม่ได้ค่าแรงขนาดนี้เลย!”
“ฉันว่าท้ายที่สุดแล้วลุงต้าเจียงต้องเบี้ยวค่าแรงแน่ ๆ”
“ก็มีแต่คนแก่ในหมู่บ้านที่หาเงินไม่ได้เท่านั้นแหละ ถึงจะโดนหลอกให้ไปทำงานฟรี”
ภรรยาของเจียงเฟิงได้ยินประกาศจากเสียงตามสาย ก็อดบ่นกับสามีไม่ได้
“ได้ยินว่ามันฝรั่ง มันแกว ถั่วเหลืองอะไรพวกนั้นในที่ดินบ้านลุงต้าเจียงยังไม่ได้ขุดเลย!”
“ก่อนหน้านี้จ้างคนแก่ไปตั้งหลายคน ขุดอยู่ตั้งครึ่งเดือนก็เพิ่งขุดมันเทศในที่ดิน 50 หมู่ด้านหน้าเสร็จ แล้วก็ยังให้คนขึ้นเขาไปเก็บผลไม้ป่าอะไรนั่นอีก ได้ยินว่ายังเอาไปขายทางอินเทอร์เน็ตด้วย”
“ผลไม้ป่ารสเปรี้ยวจี๊ดบนเขานั่น ใครจะอยากได้กัน!”
“ตอนนี้เห็นพืชผลในไร่ยังไม่เก็บ เดี๋ยวก็เน่าหมด ถึงได้ร้อนใจเริ่มหาคนมาทำงานอีกไง”
“ฉันบอกไว้นะ อย่าไปแจมกับเขาเด็ดขาด! ดูยังไงก็เหมือนตั้งใจจะให้คนทำงานฟรี”
“ถึงตอนนั้นนายก็ขี้เกรงใจ ไม่กล้าไปทวงค่าแรง สุดท้ายเรื่องก็เงียบหายไปแน่”
“ขาดทุนแย่เลยนะ!”
“ตอนนี้นายหาเงินได้วันละ 150 หยวนทุกวัน ก็ดีกว่าคนในหมู่บ้านตั้งเยอะ ตั้งใจทำงานดี ๆ เข้าไว้! พอหู่โถวโตขึ้น เราจะได้ซื้อบ้านในเมืองให้เขา แล้วก็หาภรรยาให้เขา!”
เจียงเฟิงก้มหน้ากินโจ๊กกับผักดอง ไม่ได้ตอบภรรยา
“ฉันพูดกับนายอยู่นะ อย่างน้อยก็ตอบหน่อยสิ!”