“อย่าเบียดกัน อย่าเบียดกัน มาทีละคน ต่อแถวกันให้เรียบร้อย ทุกคนต้องต่อแถว!”
เจียงเจี้ยนหัวตะโกนบอกให้ทุกคนเข้าแถว
แต่แทบไม่ได้ผล
สุดท้ายเขาต้องหยิบโทรโข่งขึ้นมาตะโกน คนที่อยู่ตรงนั้นถึงยอม “ฟัง” กันเสียที
เจียงเฟิงยืนอยู่ท้ายแถว
“ได้ยินว่าวันนี้รับคน 50 คน เมื่อกี้มีคนผ่านสัมภาษณ์ไปตั้งหลายคนแล้ว ไม่รู้ว่าพอถึงคิวฉันจะยังเหลือที่ไหม”
“นั่นสิ ฉันได้ยินคุณปู่หกบ้านข้าง ๆ บอกว่า ลูกสาวบ้านเจียงคนนั้นเก่งมาก ขายของออนไลน์ได้ดีสุด ๆ ถึงต้องรับคนเพิ่ม ค่าจ้างนี่ของจริงแน่นอน”
“วันละ 300 หยวน ดีกว่าปลูกผักเอาไปขายตั้งเยอะ”
“ที่สำคัญคือหนูหว่านไม่รังเกียจพวกเราอายุมากด้วย ได้ยินว่าสวัสดิการก็มีตั้งเยอะ ไม่ด้อยกว่าพวกหนุ่มสาวในเมืองเลย!”
เจียงเฟิงยืนอยู่ด้านหลัง ฟังบทสนทนาของพวกคุณลุงคุณป้าด้านหน้าแล้ว ในใจก็พลอยฮึกเหิมขึ้นมา
วันละ 300 หยวน!
ดีกว่าทำงานกับน้องเขยคนนั้นของเขาตั้งเยอะ
ถึงตอนนั้น ต่อให้ให้เขาทำงานแทนสามคน เขาก็ทำไหว!!
ตรงหน้าเจียงหว่านมีโต๊ะตัวหนึ่ง บนโต๊ะวางสมุดไว้เล่มหนึ่ง เมื่อมีคนมาถึง เธอก็จะมองดูสักครั้ง ถ้าเห็นว่าเหมาะสม ก็ถามชื่อ อายุ และข้อมูลทั่วไปเล็กน้อย ก่อนจดลงทะเบียนไว้
ที่จริงแล้ว คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านดูหน้าตาไม่เลวเลย
ถึงจะไม่ใช่คนดีมาก แต่ก็ไม่ได้เลวร้าย
เป็นคนธรรมดาทั่วไป
ดังนั้น คนที่เจียงหว่านเห็นว่าเหมาะสม เธอก็รับไว้ทั้งหมด
จนกระทั่งชายร่างอ้วนท้วมหน้าตาซื่อ ๆ อายุสามสิบกว่าเดินมายืนตรงหน้า เธอเพียงเหลือบมองก็พูดเสียงเย็นชา “ไม่เหมาะ คนต่อไป”