คุณลุงหมิงพึมพำว่า “สงสัยหมอจะเปลี่ยนน้ำเกลือขวดใหม่ให้ มันมีฤทธิ์ระงับปวด ฉันถึงได้นอนหลับยาวขนาดนี้”
ลุงหลิวที่อยู่ห้องข้าง ๆ ก็หลับยาวจนฟ้าสางเหมือนกัน
พอตื่นขึ้นมา เขาก็งงไปชั่วขณะ
เพราะเขาถูกรถชนจนกระดูกขาแตก แม้จะผ่าตัดแล้ว แต่ก็ยังเจ็บมากจริง ๆ
แถมเขายังอายุมากและมีปัญหาเรื่องการนอนหลับ
เขาหลับได้ตื้นมาก
ถึงได้พักห้องเดี่ยว
เขาเป็นคนประเภทที่นอนไม่หลับทั้งคืน ทุกวันต้องให้หมอสั่งยาฉีดช่วยให้นอนหลับ
แต่เมื่อคืนหลังกินมื้อเย็น เขากลับเคลิ้มหลับไปโดยไม่รู้ตัว
พอตื่นขึ้นมา ฟ้าก็สว่างแล้ว
เขาจำได้ชัดว่าเมื่อคืนไม่ได้ฉีดยาเลย
ความรู้สึกที่ได้นอนยาวจนฟ้าสางแบบนี้ เขาไม่ได้สัมผัสมานานมากแล้ว สมองก็ไม่เคยรู้สึกปลอดโปร่งสบายขนาดนี้มานาน เหมือนเครื่องจักรที่ทำงานต่อเนื่องมานาน ในที่สุดก็ได้พักอย่างแท้จริง
สบายจนเขารู้สึกมึนงงอยู่บ้าง
เขาถามผู้ดูแลว่า “เมื่อคืนหลังจากฉันหลับไป หมอเข้ามาฉีดยาให้หรือเปล่า”
ผู้ดูแลส่ายหน้า “เปล่าค่ะ ตอนหมอเข้ามาตรวจ คุณลุงหลับไปแล้ว หมอเลยไม่ได้สั่งยาฉีดช่วยให้นอนหลับให้ค่ะ”
ลุงหลิวครุ่นคิดอยู่นาน แต่ก็คิดไม่ออกว่าทำไมเมื่อคืนถึงหลับสนิทขนาดนั้น
ฤทธิ์ดีกว่ายาช่วยนอนหลับที่หมอสั่งเสียอีก!
ที่ทำให้เขาดีใจยิ่งกว่าคือ พอตื่นขึ้นมา ขาก็ไม่เจ็บเท่าก่อนหน้านี้แล้ว
น่าเสียดายที่ตอนนี้ยังไม่มีใครนึกเชื่อมโยงเรื่องนี้เข้ากับผลไม้ป่าลูกนั้น
จนกระทั่งต่อมาทุกคนได้เจอกันและคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น พวกเขาถึงได้รู้ว่าทุกคนต่างก็หลับสบายหลังจากกินผลไม้ป่าลูกนั้นเหมือนกัน