เถาจินเหนียงมีอีกชื่อหนึ่งว่า ซานเหนียนจื่อ
แต่ละพื้นที่เรียกไม่เหมือนกัน
ซานเหนียนจื่อเป็นผลไม้ป่าที่ขึ้นเองตามธรรมชาติชนิดหนึ่ง
ขนาดประมาณนิ้วโป้ง รูปทรงรี ดูกลมป้อมเหมือนเจ้าตัวอ้วนจ้ำม่ำ พอสุกจะกลายเป็นสีม่วงดำ รสหวาน!
ผลไม้ป่าชนิดนี้กินเป็นอาหารก็ได้ ใช้เป็นยาก็ได้
แถมยังมีสรรพคุณทางยาอีกหลายอย่าง
“น้องสาว น้องสาว มานี่เร็ว พี่เก็บซานเหนียนจื่อได้ตั้งเยอะแน่ะ อร่อยมาก รีบมากินเร็ว”
พอเห็นเจียงหว่าน เจียงเฉิงก็ไม่สนใจจะกินต่อ รีบโบกมือที่เปื้อนน้ำผลไม้สีม่วงดำเรียกเธออย่างแรง
ดวงตาเป็นประกาย
เจียงหมิงเซวียนเห็นเจียงหว่านแล้วดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาเหมือนกัน
ถึงจะพูดไม่ได้ แต่เขาก็คว้าตะกร้าซานเหนียนจื่อที่ตัวเองเก็บไว้ข้าง ๆ แล้วยกเดินไปหาเจียงหว่าน
เป็นตะกร้าใบใหญ่
ตอนนี้ใส่ไว้เกือบครึ่งตะกร้าแล้ว
เจียงหมิงเซวียนยกอย่างทุลักทุเล แต่ก็ยังรีบเดินไปหาเจียงหว่าน
เห็นอย่างนั้น เจียงเฉิงก็รีบคว้าตะกร้าใบใหญ่สองใบของตัวเอง แล้ววิ่งต้วมเตี้ยมไปหาเจียงหว่าน
เขาชิงไปถึงก่อนเจียงหมิงเซวียน ยกตะกร้าที่เต็มเอี๊ยดขึ้นราวกับกำลังอวดของ ใบหน้าเปื้อนยิ้มพลางพูดว่า “น้องสาว น้องสาว ดูสิ! พี่เก็บซานเหนียนจื่อมาได้ตั้งเยอะ หวานมาก อร่อยสุด ๆ รีบกินเลย เดี๋ยวพี่ใหญ่จะไปเก็บมาให้อีกเยอะ ๆ!”
เจียงหมิงเซวียนที่ถูกแย่งหน้าไปก่อนเบ้ปากอย่างไม่พอใจ
ถ้าสายตาอ่านเป็นคำพูดได้ ตอนนี้เขาคงกำลังด่าว่าเจ้าพ่อจอมเหม็น น่ารำคาญอะไรทำนองนั้น
เจียงหว่านสังเกตเห็นท่าทีของเจียงหมิงเซวียน มุมปากจึงยกขึ้นอย่างอดไม่ได้