คราวก่อนเจียงหว่านให้ «เหยื่อล่อ» ไว้ คุณตาเฉินยังใช้ไม่หมด คราวนี้เลยเอามาด้วยทั้งหมด
จุดประสงค์ก็เพื่อจะได้ «สร้างชื่อให้กระฉ่อน» ต่อหน้าเพื่อนนักตกปลาเหล่านี้...
ในเมื่อมีอาวุธลับอยู่กับตัวแล้ว ถ้ายังไม่ฉวยโอกาสอวดฝีมือสักหน่อย!
จะไม่กลายเป็นคนใส่ชุดหรูเดินกลางคืนไปเปล่าหรือ?
«ก็ได้ งั้นคุณตาระวังตัวด้วยนะ»
เจียงหว่านส่งคันเบ็ดให้คุณตาเฉิน กำลังจะกลับเข้าบ้าน ก็เห็นผู้อาวุโสเสิ่นออกมาข้างนอกตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
พอประสานเข้ากับดวงตาเป็นประกายของผู้อาวุโสเสิ่น เจียงหว่านก็เข้าใจทันที!!
อืม!
มีคนสนใจตกปลาเพิ่มอีกคนแล้ว!!!!
«หนู ฉันขอไปดูได้ไหม?»
«ได้สิคะ คุณตาระวังตัวก็พอ!» เจียงหว่านจะปฏิเสธได้ยังไง
เจียงเจี้ยนหัวรู้หน้าที่ รีบบอกว่าที่บ้านมีคันเบ็ด แล้วก็วิ่งกลับไปเอาอย่างกระตือรือร้น
ส่วนผู้อาวุโสเสิ่นก็เดินตามหลังคุณตาเฉินไปที่ริมบ่อ
แน่นอนว่า «บอดี้การ์ด» สองคนของเขาก็ตามไปด้วย
แต่เจียงหว่านไม่ได้ตามไป
เธอหันไปทางห้องครัว
ประตูหลังห้องครัว
หวังชุ่ยฮวากำลังนั่งยอง ๆ ถอนขนไก่กับเป็ดอยู่หน้ากะละมังใบใหญ่ ส่วนแม่เจียงแม้จะมองไม่เห็น แต่ก็นั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ย ค่อย ๆ คลำถอนขนเส้นยาวออกบ้าง
เจียงเฉินถูกจับให้นั่งอยู่ข้าง ๆ ทำหน้าบึ้งตึง
พอเห็นเจียงหว่าน เจียงเฉินก็เด้งตัวลุกขึ้นทันที แล้วตะโกนเสียงดังว่า «พี่สาว ฉันอยากไปหาเซวียนเซวียนเล่น พาฉันไปหาเซวียนเซวียนหน่อย...»