เจียงหว่านเหลือบมองหลิวเทียนเป่า พอสบตาเขา แววตาของเธอก็เย็นเยียบลง
ขี้เกียจสันหลังยาว จิตใจคิดไม่ซื่อ แถมยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายสกปรกโสมม!
คนแบบนี้มีให้เห็นอยู่ไม่น้อยจริง ๆ
เพราะมนุษย์เราล้วนมีอารมณ์และความปรารถนาเจ็ดประการ
ไม่ว่าจะอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียนหรือโลกใบนี้ เจียงหว่านยึดหลักมาเสมอว่า ถ้าใครไม่หาเรื่องเธอ เธอก็ไม่หาเรื่องใคร
“หว่านหว่าน ทำไมออกมาล่ะ?”
พอเจียงเหล่าถัวเห็นเจียงหว่าน เขาก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว “ข้างนอกเสียงดังวุ่นวาย เข้าไปอยู่ในบ้านเถอะ”
ตอนนั้นเจียงอ้ายกั๋วกับคนอื่น ๆ ก็ออกมาด้วย
“พ่อ เกิดอะไรขึ้นครับ?”
“คุณลุงครับ เจียงเฟิงคนนี้ขโมยแอปเปิลบ้านพวกคุณ ทั้งยังทำร้ายเมีย แถมยังเลี้ยงผู้หญิงไว้ข้างนอก พวกเรามาทวงความเป็นธรรมครับ!” หลิวเทียนเป่าตอบเสียงดังทันทีที่เจียงอ้ายกั๋วเอ่ยปาก
เจียงอ้ายกั๋วได้ยินแล้วก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
แต่เขากลับพูดออกไปโดยไม่ทันคิดว่า “เป็นไปไม่ได้ เฟิงจื่อเป็นเด็กดี ไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นหรอก!”
ตอนนั้นเจียงเฟิงเป็นหนุ่มเพียงคนเดียวที่ไม่ออกจากบ้านไปทำงานในเมือง เพราะต้องดูแลพ่อแม่ที่ป่วยหนัก
คนในหมู่บ้านรู้กันหมด!
บางครั้งตระกูลเจียงเก็บเกี่ยวผลผลิตไม่ทันจนต้องจ้างคนมาช่วย พวกเขาก็เรียกเขามาทำงาน
หมอนั่นขยันทำงานสุด ๆ
อีกอย่าง คนที่ลูกสาวเขาเลือกมาทำงานด้วย นิสัยใจคอย่อมไม่เลวร้ายเกินไป
พอเจียงเฟิงได้ยินเจียงอ้ายกั๋วพูดแบบนั้น ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
เจียงไหลรีบพูดเสริมว่า “ใช่ครับ เฟิงจื่อของเราไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นแน่นอน!”
หลิวเทียนเป่าไม่คิดว่าเจียงอ้ายกั๋วจะพูดแบบนี้ตั้งแต่ประโยคแรก สีหน้าเขาหม่นลงเล็กน้อย ก่อนจะหันไปดึงหลิวเยว่มา “พวกคุณดูสิ พี่สาวผมโดนเขาซ้อมจนเป็นสภาพไหนแล้ว”