“อะไรนะ? เจียงเฟิงทำร้ายเมียตัวเอง? เป็นไปได้ยังไง! ใคร ๆ ก็รู้ว่าเจียงเฟิงขึ้นชื่อว่ารักเมียจะตาย!”
“นั่นสิ เด็กคนนั้นทั้งกตัญญูทั้งรู้ความ จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง!”
พอได้ยินชาวบ้านพูดคุยกัน หลิวเทียนเป่าก็ดึงหลิวเยว่ออกมายืนต่อหน้าทุกคนทันที
เขาชี้ไปที่รอยช้ำม่วงดำบนใบหน้าและมือทั้งสองข้างที่แดงช้ำของเธอ พลางพูดต่อหน้าฝูงชนว่า “ทุกคนดูสิ รอยพวกนี้เจ้าเดรัจฉานเจียงเฟิงเป็นคนทำทั้งนั้น”
“เมื่อวานพี่สาวฉันกลับมาจากบ้านพ่อแม่พร้อมลูก แล้วจับได้ว่าเจียงเฟิงเลี้ยงผู้หญิงไว้ข้างนอก เขาอับอายจนโมโห เลยลงมือกับพี่สาวฉัน รอยแผลพวกนี้จะเป็นของปลอมได้ยังไง? ถ้าไม่เกิดเรื่องแบบนี้ พวกเราจะมาวุ่นวายกันทำไม?”
คำพูดนี้ทำให้ชาวบ้านหลายคนเงียบไปจริง ๆ
“หรือว่าเจียงเฟิงทำร้ายเมียจริง ๆ?”
“เมื่อวานฉันเห็นเมียเจียงเฟิงกลับมาพร้อมลูกบนหลังจริง ๆ หลังจากนั้นเจียงเฟิงก็กลับบ้าน หรือว่าเขาจะทำร้ายเมียจริง ๆ นะ?”
“บ้านฉันอยู่ติดกับบ้านเจียงเฟิง เมื่อวานเหมือนฉันจะได้ยินเสียงกรีดร้องของเมียเจียงเฟิงจริง ๆ ตอนนั้นนึกว่าตัวเองหูฝาดซะอีก!”
“ทำร้ายคนในครอบครัวมันผิดกฎหมายนะ เด็กอย่างเฟิงจื่อจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง!”
“หมู่บ้านเราไม่ยอมให้ใครทำเรื่องแบบนี้หรอก...”
ในหมู่ชาวบ้านมีทั้งคนที่ทำงานให้บ้านเจียงหว่านและคนในหมู่บ้าน ส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านที่กำลังพูดคุยกันอยู่
หลิวเทียนเป่าต้องการให้เป็นแบบนี้แหละ
คราวก่อนเจียงเฟิงทำงานที่ไซต์ก่อสร้างได้ครึ่งทางก็หนีไป เขาเองต้องทำงานงก ๆ อยู่หลายวัน แต่กลับถูกคนตำหนิว่าทำงานไม่คล่อง สุดท้ายหัวหน้าคนงานก็ไม่ให้เขาทำต่อ เสียทั้งเงินที่ควรได้ แถมหลังจากนั้นยังหางานไม่ได้อีก