“เลี้ยงทั้งครอบครัวเธอก็ว่าแย่แล้ว พวกคุณไม่ได้ยินที่น้องเมียของเขาพูดหรือไง ถึงกับคิดจะใช้ยาเบื่อหนูวางยาพ่อแม่ของเฟิงจื่อ นี่มันใจดำเกินไปแล้ว!”
“ฉันว่าแล้วว่าภรรยาของเฟิงจื่อไม่ใช่คนดี สะใภ้บ้านไหนกล้าไล่พ่อผัวแม่ผัวตัวเองไปอยู่บ้านเก่าบ้าง บ้านเก่าหลังนั้นทรุดโทรมจนคนอยู่ไม่ได้แล้ว มีแต่เจียงไหลกับภรรยานั่นแหละที่ใจดี แถมยังคอยหาข้อแก้ตัวให้สะใภ้เฟิงจื่ออยู่เรื่อย”
“ถ้าถามฉันนะ เฟิงจื่อต่างหากที่ตามใจเมียเกินไป ถ้าลูกชายฉันอย่างกังจื่อไล่ฉันไปอยู่บ้านเก่าเพราะเมีย ฉันจะหักขามันให้ดู!”
“นั่นสิ…”
เหตุวุ่นวายครั้งนี้ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจระงับลงอย่างรวดเร็ว
หลิวเทียนเป่ากับผู้หญิงคนนั้นถูกข่วนจนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเลือด
พ่อแม่ตระกูลหลิวเองก็อยู่ในสภาพมอมแมม สีหน้าบึ้งตึง ไม่พูดไม่จา
มีเพียงภรรยาของหลิวเทียนเป่า แม้สภาพจะมอมแมมไม่ต่างกัน แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอำมหิต
เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจซักถาม เธอก็พรั่งพรูทุกอย่างออกมาราวกับเทถั่ว ทั้งจุดประสงค์ที่คนตระกูลหลิวมาที่นี่และเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น
พูดจบ เธอก็คว้าหลิวเยว่เข้ามา ฉวยจังหวะที่หลิวเยว่ยังไม่ทันตั้งตัว ยกมือขัดถูใบหน้าเธออย่างแรง จนสีที่ทาไว้หลุดติดมือมาเต็ม ๆ
“ทุกคนเห็นกันแล้วใช่ไหม หลิวเยว่ไม่ได้ถูกสามีทำร้ายเลยสักนิด แค่เอาสีมาทาหน้าเท่านั้น ทำไปก็เพื่อบีบให้สามียกบ้านให้น้องชายตัวเอง…”
“ฉัน…ฉันเปล่า พวกคุณ…พวกคุณเป็นคนให้ฉันทำแบบนี้เอง!”
หลิวเยว่ไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้