ไม่นาน คนในตระกูลเจียงก็ทยอยกลับมากัน
แม้โรงอาหารจะจัดอาหารกลางวันให้หนึ่งมื้อ แต่ก็เป็นอาหารหม้อใหญ่ อีกทั้งท้องของเจียงหว่านก็โตขึ้นเรื่อย ๆ คนในบ้านจึงอยากให้เธอได้กินของดี ๆ ทุกคนเลยกลับมากินข้าวที่บ้านตัวเอง
“รากบัวเหรอ? ไปเอามาจากไหนกันน่ะ?” เจียงอ้ายกั๋วถามอย่างสงสัย
ที่บ้านไม่ได้ปลูกบัวสักหน่อย!
เจียงเหล่าถัวลองชิมคำหนึ่ง ดวงตาก็เป็นประกาย “รากบัวนี่กรอบหวาน อร่อยมากจริง ๆ!”
ไม่ใช่แค่อร่อยมากหรอก!
เรียกว่าอร่อยสุด ๆ ไปเลย
ส่วนสองพ่อลูกเจียงเฉิงยิ่งไม่ต้องพูดถึง กินกันจนเงียบกริบ
“เสี่ยวฮั่ว ไม่ต้องเกรงใจนะ ตักกับข้าวกินเองได้เลย!” เจียงเหล่าถัวเอ่ยชวน “แขก” คนเดียวที่อยู่ตรงนั้น
จากนั้นก็รีบคีบกับข้าวใส่ชามเจียงหว่านไม่หยุด “หว่านหว่าน มา กินเยอะ ๆ รากบัวนี่อร่อยจริง ๆ เดี๋ยวฉันไปหาไหล่มาปลูกในบ่อที่บ้านเรา ต่อไปอยากกินเท่าไรก็ได้กิน!”
นอกจากเจียงเหล่าถัวแล้ว แม่เจียงก็ชอบคีบกับข้าวใส่ชามเธอเหมือนกัน
ไม่นาน ชามของเธอก็พูนขึ้นมา
เจียงหว่านทั้งขำทั้งจนใจ แต่ก็ทยอยกินจนหมด
ต้องยอมรับว่ารากบัวนี้มีพลังวิญญาณอยู่มากจริง ๆ มากกว่ารากบัวที่เธอปลูกด้วยค่ายกลรวมวิญญาณไม่น้อย
สมแล้วที่เมล็ดธรรมดากับเมล็ดพืชมารไม่เหมือนกัน!!
น่าเสียดาย…
ช่างเถอะ!
พืชมารแบบนี้อย่าให้มีอยู่เลยจะดีกว่า
ถ้ามีเยอะเข้าจริง ๆ โลกนี้คงพังแน่
หลังกินข้าวเสร็จ คนในตระกูลเจียงต่างก็เริ่มง่วงหาว
คนแรกที่หลับไปคือเจียงหมิงเซวียน เด็กที่สุดในกลุ่ม แทบจะยังไม่ทันได้วางชามก็หลับไปแล้ว