เจียงอี้ชะงักไป
เออจริงด้วย!
เหมือนเจียงหว่าน...จะไม่เคยพูดเลยว่าตัวเองจะแต่งงาน...
“แต่พี่ยังให้เขาเรียกพี่ว่าอาหว่านเหรอ?”
“แล้วไง?”
“เรียกกันสนิทสนมขนาดนั้น ถ้าพี่ไม่ได้ชอบเขา จะยอมให้เรียกแบบนั้นเหรอ?” เจียงอี้นึกถึงฮั่วเหวินจิ่งที่เรียกอาหว่านอยู่ได้ ก็รู้สึกเหมือนพี่สาวตัวเองกำลังจะถูกหลอกไป
คิดแล้วก็โมโห!
พี่สาวเขาเพิ่งอายุ 20 เองนะ!
ยังเด็กจะตาย
ส่วนฮั่วเหวินจิ่งอายุ 28 แล้ว เป็นผู้ชายแก่ ๆ เลย!!!
แต่เจียงหว่านกลับยิ้มพลางบอกว่า “ก็แค่คำเรียกเอง ไม่เกี่ยวว่าจะชอบหรือไม่ชอบหรอก!”
สำหรับฮั่วเหวินจิ่งแล้ว เธอยังไม่ถึงขั้นชอบเขาจริง ๆ อย่างมากก็แค่ไม่ได้รู้สึกต่อต้านเท่านั้น
“งั้นพี่ก็ไม่ได้ชอบเขาสินะ?” เจียงอี้ถามย้ำ
“เขาเป็นคนดีนะ แต่ชาตินี้ฉันไม่ได้คิดจะแต่งงาน!”
เจียงหว่านพูดจบก็หันหลังเดินไป
แล้วก็เห็นร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงประตูครัวจริง ๆ
เขายืนนิ่งอยู่กับที่ เห็นได้ชัดว่าได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ระหว่างเธอกับเจียงอี้แล้ว
เจียงหว่านมีสีหน้าเปิดเผย เดินเข้าไปหาเขา “เรื่องแบบบ้าน คุณฮั่วคุยกับน้องชายฉันก็พอ วันนี้มื้อกลางวันฉันจะตุ๋นน้ำแกงรากบัว ถ้าสะดวกก็อยู่กินข้าวง่าย ๆ ด้วยกันก่อนสิ”
ฮั่วเหวินจิ่งมองท่าทีเปิดเผยของเธอ ในใจได้แต่ยิ้มขื่น ๆ ทว่าไม่ได้เผยความรู้สึกผิดปกติออกมาแม้แต่น้อย
เขาเอียงตัวเล็กน้อย เปิดทางไปห้องครัวให้เจียงหว่าน
ตอนที่เธอเดินสวนกับเขา เขาก็เอ่ยเสียงเบาว่า “ได้! รบกวนแล้ว”
เจียงอี้กลับยืนอึ้งอยู่กับที่