ถ้าไม่รีบช่วยชีวิต ตอนนี้ก็จะสายเกินไปจริง ๆ แล้ว
แต่เมื่อเห็นท่าทีสงบนิ่งของผู้อาวุโสเสิ่น หัวหน้าผู้รับผิดชอบกับแพทย์ที่อยู่ตรงนั้นก็ทำได้เพียงหยุดทุกอย่าง แล้วมองอัตราการเต้นของหัวใจคนเจ็บค่อย ๆ กลายเป็นเส้นตรง...
ตายแล้ว!
ทุกคนมองเส้นที่ตรงสนิทนั้น เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
ถึงคนเจ็บจะเหลือเวลาอยู่ได้มากสุดแค่ 12 ชั่วโมง แต่อย่างน้อยก็ยังมีเวลาอีก 12 ชั่วโมง ตอนนี้กลับ...
ตายไปเลย!
แต่ไม่มีใครพูดอะไรสักคน
ทุกคนต่างเงียบงัน
ผู้อาวุโสเสิ่นยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองคนเจ็บบนเตียงโดยไม่ขยับเขยื้อน
เพื่อทำลายบรรยากาศอึมครึม หัวหน้าผู้รับผิดชอบหันไปบอกแพทย์ว่า “บันทึกเวลาเสียชีวิตไว้...”
ทว่ายังพูดไม่ทันจบ แพทย์ก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที
“เต้น...เต้นแล้ว! หัวใจกลับมาเต้นแล้ว!”
อะไรนะ?
หัวหน้าผู้รับผิดชอบหันไปมอง แล้วเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเช่นกัน
อัตราการเต้นของหัวใจที่เคยเป็นเส้นตรงกลับมาเต้นอีกครั้ง แถมจังหวะยังค่อย ๆ สม่ำเสมอขึ้นด้วย
ราวกับเส้นตรงที่แสดงถึงความตายเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา!!
ในที่สุดผู้อาวุโสเสิ่นก็เอ่ยขึ้น “ตลอด 24 ชั่วโมงข้างหน้า ให้จับตาดูอาการเปลี่ยนแปลงของนักวิจัยซ่งอย่างใกล้ชิด”
“ครับ!”
24 ชั่วโมงงั้นเหรอ?
อาการของนักวิจัยซ่งคนนี้ อย่างมากก็น่าจะทนได้แค่ 12 ชั่วโมง...
แต่หัวหน้าผู้รับผิดชอบก็รีบจัดคนไปเฝ้าดูทันที
คนเจ็บรายต่อไปก็มีอาการวิกฤตไม่ต่างกัน แทบจะเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย
หลังตรวจดูแล้ว ผู้อาวุโสเสิ่นก็ป้อนยาเม็ดให้เขาอีกเม็ด