ผู้อาวุโสเสิ่นไม่ได้โกรธที่ถูกไล่
กลับกัน พอได้ยินคำพูดเมื่อครู่ก็อดยิ้มไม่ได้
ตอนแรกเขาเห็นคุณยายหลายคนกำลังแพ็กพัสดุอยู่ตรงนี้ จึงคิดจะเข้ามาสอบถามความเป็นอยู่ของผู้สูงอายุในหมู่บ้าน แล้วถือโอกาสสังเกตทัศนคติของชาวบ้านที่มีต่อคนตระกูลเจียงด้วย
ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินเรื่องแบบนี้เข้า
วันละ 200 หยวน
ทำงานวันละ 8 ชั่วโมง
วันหยุดเทศกาลได้ค่าแรงสามเท่า
ทำงานล่วงเวลาก็ยังได้ค่าแรงสองเท่า
สำหรับบริษัทในเมือง เงื่อนไขพวกนี้เป็นมาตรฐานพื้นฐาน แต่บริษัทที่ทำได้จริงจะมีสักกี่แห่งกัน?
ไม่คิดเลยว่าที่หมู่บ้านแห่งนี้จะได้ยินเรื่อง “ระบบการทำงาน” แบบนี้
มองคุณยายหลายคนที่ทำงานกันอย่างกระตือรือร้น ดวงตาเป็นประกาย ผู้อาวุโสเสิ่นก็รู้ว่าไม่จำเป็นต้องถามอะไรต่อแล้ว
เด็กสาวหว่านที่พวกเธอพูดถึง คงเป็นคนดีไม่น้อย
ผู้อาวุโสเสิ่นยิ้มพลางลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนกางเกง «เอาละ ๆ งั้นฉันไม่รบกวนพวกเธอทำงานแล้ว»
เจียงเจี้ยนหัวที่อยู่ข้าง ๆ แทบยกมือกุมขมับ
อยากบอกคุณยายทั้งหลายเหลือเกินว่าให้รู้จักดูสถานการณ์บ้าง เจอผู้ใหญ่ระดับนี้ก็ช่วยกระตือรือร้นหน่อย พูดคุยให้มากกว่านี้สิ!
ใครเขาไล่ผู้ใหญ่กลับกันตรง ๆ แบบนี้ล่ะ!!!
แต่คุณยายทั้งหลายกลับไม่แม้แต่จะมองเขา
มือก็ทำงานกันอย่างคล่องแคล่ว
ราวกับอยากงอกมือเพิ่มอีกคู่เสียด้วยซ้ำ
«ผู้อาวุโสเสิ่น ให้ผมพาเดินชมรอบ ๆ ไหมครับ?» เจียงเจี้ยนหัวได้แต่ยิ้มประจบแล้วถาม
ผู้อาวุโสเสิ่นกลับหันไปมองเจียงหว่าน แววตาเจือความหมายลึกซึ้ง ก่อนยิ้มแล้วเอ่ยกับเธอ «สาวน้อย พาฉันไปเดินดูแปลงที่บ้านเธอหน่อยได้ไหม?»