ยังดีที่มีมันเทศ
แต่ซุนเสียคิดว่าตัวเองน่าจะหักห้ามใจจากมันเทศได้ เพราะปกติเธอไม่ชอบกินมันเทศอยู่แล้ว
ไม่ว่าจะตอนอ้วนหรือตอนผอมลง
เธอก็ไม่เคยรู้สึกอยากกินมันเทศเลย
แต่พอกัดมันเทศคำแรก ซุนเสียกลับชะงักไป
เนื้อนุ่มหนึบ หอมหวาน
เนียนละเอียด ละมุนลิ้น
แถมแค่ใช้ลิ้นดุนก็ละลายในปาก
“นี่...นี่มันมันเทศจริงเหรอ?”
ซุนเสียมองมันเทศในจานอย่างตกตะลึง รู้สึกเหมือนตัวเองแทบจำมันเทศไม่ได้แล้ว!
มันเทศในความทรงจำของเธอ แม้จะหวานเหมือนกัน แต่เนื้อสัมผัสไม่ได้เนียนละเอียดราวกับครีมแบบนี้
ทั้งยังไม่หอมหวานนุ่มหนึบขนาดนี้ด้วย
ซุนเสียอดกินอีกคำไม่ได้ รสสัมผัสอันยอดเยี่ยมที่ละลายในปากทำให้เธอหรี่ตาลงอย่างเคลิบเคลิ้ม
จากนั้นก็กินต่อคำแล้วคำเล่า
กินไปครึ่งหัวแล้ว ก็จัดการอีกครึ่งที่เหลือต่อจนหมด
พอเริ่มรู้สึกอิ่มท้องขึ้นมาเล็กน้อย เธอก็ชะงัก
เพิ่งรู้ตัวว่า
กินหมดแล้ว!
หมดเกลี้ยงเลย!!!!
เธอจ้องจานเปล่าเหม่อลอยอยู่นาน
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงคลั่งไปแล้ว แถมยังอึดอัดไปทั้งตัวและเสียใจจนแทบแย่!
แต่ตอนนี้...
ซุนเสียกลืนน้ำลาย ก่อนเงยหน้าบอกคนรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “ไปนึ่งมันเทศมาอีกหัว แล้วก็ลวกใบมันเทศมาสักหน่อย”
“ลวกใบมันเทศมาเยอะ ๆ หน่อย”
ซุนเสียเสริม
คนรับใช้ได้ยินแล้วก็ประหลาดใจ
ยังจะกินอีกเหรอ?
แถมยังเอาเยอะ ๆ ด้วย?
หลังคนรับใช้ออกไปแล้ว ซุนเสียถึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกลุ่มสนับสนุนคุณหนูซู
ตอนนี้ในกลุ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง
【ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย เมื่อกี้ฉันดันกินมันเทศไปสองหัวกับใบมันเทศอีกจานเดียวรวด จนอิ่มพุงกางแล้ว แต่ยังอยากกินอีก ฮือ ๆ ชุดราตรีงานเลี้ยงคืนนี้คงใส่ไม่ได้แน่ ๆ...】