แต่ขณะที่กลุ่มแชตงานของบริษัทโต่วโต่วกำลังโอดครวญกันระงม บรรยากาศในกลุ่มแชตตระกูลฮั่วกลับเป็นแบบนี้
“ซื้อได้หรือยัง?”
“ได้แล้ว พอเริ่มไลฟ์ฉันก็กดสั่งทันที 10 ชั่ง ถ้าไม่จำกัดจำนวนซื้อ ฉันก็อยากซื้อเพิ่มอีกหน่อย แต่ฉันส่งลิงก์ให้พ่อแม่แล้ว บอกให้พวกเขาสั่งด้วย คราวนี้จะได้กินกันให้เต็มที่สักที”
“นั่นสิ คราวก่อนฉันแย่งมันเทศในโรงอาหารได้แค่ครึ่งหัวก็หมดแล้ว ส่วนใบมันเทศยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่ได้สักใบเลย คราวนี้ฉันสั่งไปอย่างละ 10 ชั่ง รับรองว่าพอกินแน่...”
“ฮ่า ๆ ฉันก็แย่งมา 10 ชั่งเหมือนกัน คราวก่อนกินมันเทศแล้วอาการท้องผูกของฉันก็หาย ตอนนี้ถ่ายคล่องขึ้นเยอะเลย”
“คนข้างบนพูดอะไรน่าขยะแขยงชะมัด แต่จะว่าไป ริดสีดวงของฉันก็เหมือนจะเล็กลงเยอะเหมือนกัน...”
“นายยิ่งน่าขยะแขยงกว่าอีก...”
“พูดเหมือนพวกนายไม่มีริดสีดวงอย่างนั้นแหละ กล้าพูดไหมล่ะว่าพวกนายไม่มี...”
ในกลุ่มเงียบกริบ
ทุกคนทำงานนั่งโต๊ะ บางวันถ้าเจองานล่วงเวลา ก้นแทบจะติดเก้าอี้นานถึง 16 ชั่วโมง
ริดสีดวง...
เป็นความอับอายที่คนต้องนั่งนาน ๆ ยากจะเอ่ยปากพูดถึงจริง ๆ!!!
“...ฉันว่าฉันยังสั่งเพิ่มได้อีก 10 ชั่งนะ”
“ฉันก็เหมือนกัน...”
“แล้วซานเหนียนจื่อกับซานจาซื้อมาหรือยัง? ชั่งละ 50 หยวน รู้สึกว่าแพงไปหน่อย!”
มีคนเปลี่ยนเรื่องคุย
ประเด็นใหม่จุดกระแสสนทนาขึ้นมาในทันที
“ฉันก็ว่าแพง เลยซื้อมาแค่ชั่งเดียวลองดูก่อน”