เจียงสือโถวเองก็คิดว่าไม่น่าจะเป็นไปได้เหมือนกัน
แต่พอนึกถึงแม่ตัวเอง แล้วก็นึกถึงผู้ใหญ่บ้านที่เป็นคนนำเมื่อครู่ เขาก็สงบใจลงและปลอบภรรยาว่า “น่าจะจริงนะ เมื่อกี้เธอก็เห็นผู้ใหญ่บ้านคนนั้นแล้วไม่ใช่เหรอ เขายังเป็นคนนำเองเลย จะเป็นเรื่องหลอกได้ยังไง!”
“เราตั้งใจทำงานกันก่อน เดี๋ยวกลับไปค่อยถามแม่ก็ได้”
จูจ้าวตี้ได้ยินก็พยักหน้าแรง ๆ “ได้! งั้นเราก็ตั้งใจทำงานกัน ถ้าเป็นเรื่องจริง ต่อไปเราจะอยู่ในหมู่บ้าน ไม่ออกไปไหนแล้ว!”
สองสามีภรรยารีบเดินตามกลุ่มคนไป
พอพวกเขามาถึงกลางภูเขาและเห็นผลซานเหนียนจื่อเต็มต้นเถาเถาเย่เซิงที่ขึ้นเรียงรายเป็นผืนใหญ่ ทุกคนต่างตะลึงงัน
“นี่...นี่คือซานเหนียนจื่อเหรอ? มีเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
ผลซานเหนียนจื่อแน่นขนัดห้อยอยู่ตามกิ่งก้าน ผืนหนึ่งต่อเนื่องไปอีกผืนหนึ่ง จนแทบกดกิ่งไม้ให้โค้งลงมา...
...
“หนูหว่าน นี่หลานสาวฉันเอง ชื่อฮวาฮวา”
“ไม่ต้องห่วงนะ แกเป็นเด็กดี ฉันจะให้แกนั่งอยู่ข้าง ๆ รับรองว่าไม่รบกวนงานหรอก”
หลังจากลูกชายกับลูกสะใภ้ออกไปทำงาน คุณยายหวังก็พาหลานสาวตัวน้อยมาอยู่ข้างกาย แถมยังหาลังมาให้เธอนั่งด้วย
พอเห็นเจียงหว่านเดินมา คุณยายหวังก็รีบอธิบาย
เจียงหว่านเหลือบมองเด็กหญิงตัวน้อยในลัง แล้วมองคุณยายหวังที่ดูประหม่า ก่อนจะเดินเข้าไปอุ้มเด็กออกมาจากลัง
“คุณยายหวัง ตรงนี้กว้าง ให้แกไปเล่นอยู่ข้าง ๆ ก็ได้ ไม่ต้องขังไว้ในลังหรอกค่ะ”