โจวอ้ายฮวาพูดยิ้ม ๆ ว่า “คืนนี้พวกเธอก็จะกลับกันแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันเลยคิดว่าจะซื้อมันเทศกับยอดมันเทศเพิ่มให้เอากลับไปด้วย แต่คนซื้อเยอะเกินไป ซูเปอร์มาร์เก็ตจำกัดจำนวนซื้อ เลยซื้อมาได้แค่ 2 ชั่ง”
“แต่ว่าฉันซื้อของดีอย่างอื่นมาด้วย!”
โจวอ้ายฮวาวางของลง แล้วหยิบกล่องใสออกมาจากถุงใบใหญ่สองใบ ใบละกล่อง
“นี่ลูกซานเหนียนจื่อ? ลูกซานจาเหรอ?”
โจวจวินเห็นของในกล่องก็จำได้ทันที เขาถามอย่างสงสัยว่า “พี่ ซื้อพวกนี้มาทำไมเหรอ?”
เจิ้งเฉิงหลานเห็นรอยยิ้มของโจวอ้ายฮวา ก็พอเดาออก เธอเอ่ยขึ้นว่า “พี่คะ ลูกซานเหนียนจื่อกับลูกซานจานี่มีอะไรพิเศษเหมือนกันหรือเปล่า?”
โจวอ้ายฮวามองน้องสะใภ้อย่างชื่นชม “ลูกซานเหนียนจื่อกับลูกซานจามาจากเจ้าของร้านเดียวกับมันเทศ พวกเธอก็ได้ลองชิมมันเทศกับยอดมันเทศแล้ว สองอย่างนี้ต้องอร่อยเหมือนกันแน่”
“พวกเธอกำลังจะกลับกันแล้วไม่ใช่เหรอ? เอาลูกซานเหนียนจื่อกับลูกซานจากลับไปด้วย ให้เหวินเหวินกิน”
“เออ แล้วเหวินเหวินอยู่ไหนล่ะ?”
“เดี๋ยวฉันล้างลูกซานเหนียนจื่อกับลูกซานจาให้ลองชิม ดูว่าถูกปากไหม ถ้าชอบกิน ต่อไปฉันจะซื้อให้ทุกวัน แล้วส่งพัสดุไปให้พวกเธอ”
โจวอ้ายฮวาพูดไปพลางถือลูกซานเหนียนจื่อกับลูกซานจาเดินเข้าครัวไป
เจิ้งเฉิงหลานมองตามแผ่นหลังของโจวอ้ายฮวา ดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เธอกุมมือสามีแล้วพูดเสียงเบาว่า “จวินจื่อ ตอนกลับเราต้องทิ้งเงินไว้ให้พี่เยอะหน่อยนะ หลายวันนี้พี่ลำบากมากจริง ๆ”