“คุณหมอ พ่อฉันเป็นยังไงบ้าง?”
คุณหมอเพิ่งตรวจชายชราเสร็จและเดินออกจากห้อง ก็ถูกคนตระกูลเซี่ยที่รออยู่ด้านนอกล้อมเอาไว้ ทุกคนต่างมีสีหน้าร้อนใจและเป็นกังวล
คุณหมอถอนหายใจเบา ๆ แล้วส่ายหน้า “คุณเซี่ย อยากให้คุณปู่กินอะไรก็ให้กินเถอะครับ”
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของคนตระกูลเซี่ยก็เปลี่ยนไป
แต่พวกเขาก็คาดเดาผลลัพธ์นี้เอาไว้แล้ว
ร่างกายของคุณปู่เซี่ยทรุดโทรมลงตั้งแต่เกษียณ เขาฝืนประคองตัวมาได้กว่าสิบปี
ตระกูลเซี่ยใช้ทุกวิถีทางแล้ว ถึงยื้อเขามาได้จนถึงตอนนี้
“ไม่มีวิธีอื่นแล้วเหรอครับ? อีกครึ่งเดือนก็จะถึงวันเกิดอายุครบ 90 ปีของพ่อผมแล้ว อย่างน้อย… อย่างน้อยก็ขอให้ท่านได้ฉลองวันเกิดครบรอบ 90 ปีก่อนเถอะครับ!” เซี่ยเหวินเซวียน ลูกชายคนโตของตระกูลเซี่ยถามคุณหมอด้วยขอบตาแดงก่ำ
เซี่ยอู่เซวียน ลูกชายคนรองก็พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ครับ อย่างน้อยก็ขอให้พ่อได้ฉลองวันเกิดครบรอบ 90 ปีก่อนก็ยังดี!”
แต่คุณหมอกลับถอนหายใจ “ขอโทษด้วยครับ พวกเราทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว คุณปู่… คงอยู่ได้อีกแค่วันสองวันนี้”
ห้องข้าง ๆ
ทางด้านเจียงหว่าน เธอเร่งให้เม็ดบัวเติบโตจนดอกบัวผลิบานแล้วจึงหยุดมือ
แม้พลังชีวิตและพลังวิญญาณในดอกบัวยังไม่ถึงจุดสูงสุด แต่ก็เพียงพอสำหรับเสริมจุดศูนย์กลางของค่ายกลแล้ว…
เพียงสิบกว่านาที กลิ่นอายสดชื่นชวนสบายก็แผ่ปกคลุมทั่วเรือนสี่ประสาน
สบายจนรูขุมขนทั่วร่างเปิดกว้าง
เจียงหว่านถอดหน้ากากออก สูดหายใจลึก ๆ อย่างพึงพอใจ