“หอมจัง!”
เหล่าคนตระกูลเซี่ยที่ยืนล้อมอยู่รอบตัวผู้เฒ่าเซี่ย ได้กลิ่นหอมฟุ้งลอยมาอย่างรวดเร็ว
จากนั้นทุกคนก็เห็นเจียงหว่านกับฮั่วเหวินจิ่งยกอาหารออกมาจากห้องครัว
พอทั้งสองเดินออกมา กลิ่นหอมของอาหารในอากาศก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น
“โครก—”
คนตระกูลเซี่ยอดกลืนน้ำลายไม่ได้
แม้แต่เซี่ยเหวินเซวียน ผู้กุมอำนาจตระกูลเซี่ยในตอนนี้ ก็ยังไม่เว้น!
เขาเองก็กลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่อยู่ สายตาเผลอมองไปยังอาหารในมือของเจียงหว่านกับฮั่วเหวินจิ่ง
เป็นเพียงอาหารบ้าน ๆ ธรรมดาเท่านั้น
เมื่อเทียบกับฐานะของตระกูลเซี่ยแล้ว อาหารแบบนี้เรียกได้ว่าขัดสนด้วยซ้ำ!
แต่... มันหอมเหลือเกิน!
“หิวจัง หิวจัง!”
พอได้กลิ่นหอม ผู้เฒ่าเซี่ยก็พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา ดวงตาที่เคยขุ่นมัวสว่างขึ้นเล็กน้อย เขาค่อย ๆ ลุกยืนอย่างสั่นเทา ตั้งท่าจะเดินไปรับเจียงหว่านกับฮั่วเหวินจิ่ง
“คุณปู่เซี่ย นั่งอยู่ตรงนั้นเถอะค่ะ พวกเรายกอาหารไปให้เอง!”
ฮั่วเหวินจิ่งเอ่ยห้าม
ฮั่วเหวินจิ่งเคยได้ยินเรื่องอาการของผู้เฒ่าท่านนี้มานานแล้ว
เมื่อครู่พอเข้ามาเห็นสภาพเขา ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้อง
เซี่ยเหวินเซวียนรีบประคองผู้เฒ่าให้นั่งลงอีกครั้ง “พ่อ นั่งก่อนครับ!”
“เร็ว ๆ เข้า ช่วยกันยกอาหารไปวางบนโต๊ะ!”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนใจ ก่อนจะหันไปเร่งลูกหลาน “พวกเธออย่ายืนขวางข้างโต๊ะ รีบหลบไปหน่อย!”
คนตระกูลเซี่ยได้ยินดังนั้นก็ไม่กล้าชักช้า ต่างพากันหลีกทาง
เซี่ยเหวินเซวียนจึงเดินเข้าไปหาเจียงหว่าน “หนูน้อย ลำบากแล้ว ส่งจานมาให้ฉันเถอะ!”