“พี่ ขอบคุณนะ ขอบคุณจริง ๆ พี่ช่วยชีวิตเหวินเหวินไว้เลย!”
หลังจากเจิ้งเฉิงหลานป้อนโจ๊กให้ลูกสาวกินจนอิ่มและกล่อมให้นอนแล้ว ก็อดตื่นเต้นจนคว้ามือโจวอ้ายฮวาไว้เพื่อขอบคุณไม่ได้
ที่ผ่านมา เธอไม่ได้สนิทสนมกับพี่สาวชนบทของสามีคนนี้นัก
แต่ตอนนี้เธอซาบซึ้งใจอย่างที่สุดจริง ๆ
“จะขอบคุณอะไรกัน เหวินเหวินก็เป็นหลานสาวฉันเหมือนกัน ขอแค่ช่วยเหวินเหวินได้ ฉันก็ดีใจแล้ว แต่ถ้าพูดถึงเรื่องวันนี้ จริง ๆ แล้วไม่ใช่ความดีความชอบของฉันหรอก” โจวอ้ายฮวาพูดพลางเดินเข้าครัว แล้วยกโจ๊กที่เหลือออกมา
เธอตักให้โจวจวินกับเจิ้งเฉิงหลานคนละถ้วยเล็ก
“ลองชิมโจ๊กนี่ดูสิ”
สองสามีภรรยาโจวจวินยกถ้วยขึ้นจิบ พอดื่มเข้าไป ทั้งคู่ก็อดประหลาดใจไม่ได้
“พี่ โจ๊กนี่อร่อยเกินไปแล้ว”
“ใช่เลยพี่ พี่ต้มโจ๊กยังไง ทำไมถึงหอมหวานขนาดนี้”
โจวอ้ายฮวาบอกว่า “ฉันก็ต้มตามปกตินั่นแหละ ที่ทำให้โจ๊กอร่อยขนาดนี้ น่าจะเป็นมันเทศ”
“มันเทศเหรอ”
จังหวะนั้นเอง
หวังหมิงซวี่หิ้วผักกลับมาพอดี
พอเดินเข้าบ้าน หวังหมิงซวี่ก็ได้กลิ่นหอมหวานของมันเทศ ดวงตาพลันเป็นประกาย “แม่ นึ่งมันเทศเหรอ”
พอเดินเข้าไปใกล้และเห็นว่าเป็นโจ๊กมันเทศ หวังหมิงซวี่ก็ผิดหวังทันที “แม่ ทำไมเอามันเทศไปต้มโจ๊กซะล่ะ มันเทศนึ่งอร่อยกว่าเยอะ”
โจวอ้ายฮวากลับถามเขาว่า “ไอ้เด็กตัวแสบ บอกแม่มาตามตรง มันเทศนี่มันยังไงกันแน่ ซื้อมาจากไหน”