คุณยายฮั่วพยักหน้า
แม้อายุจะมากแล้ว แต่ความจำของเธอกลับดีเยี่ยม
“วันนี้หว่านหว่านชวนเพื่อนมาทานข้าวด้วยกัน เมื่อกี้ฉันลองดูแล้ว เขาน่าจะมากับเพื่อนของหว่านหว่าน พอมีความเกี่ยวข้องกันแบบนี้ รับรองว่าต่อไปเขาต้องจำรสชาติอาหารบ้านหว่านหว่านได้ไม่ลืมแน่ ถ้าวันไหนภรรยาของเขามาประเทศมังกรได้ คนในประเทศเราคงดีใจมาก”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่เธอขายมันแกวล่ะ?”
“ก็เพราะมันอร่อยไง!”
คุณยายฮั่วพูดอย่างไม่เห็นว่าเป็นเรื่องแปลก “ดูท่ามันแกวของหว่านหว่านคงยังไม่ขุดตอนนี้พอดี เอาให้เขาลองชิมรสดูก่อนก็ได้! แล้วเดี๋ยวพวกเราเอาเงินไปให้หว่านหว่าน จะได้อยู่กินมื้อเที่ยงด้วยกันไง?”
เดิมทีเธอไม่กล้าไปรบกวน แต่เงินนี่จะให้เธอ ‘ยักยอก’ ไว้เองก็คงไม่ได้หรอก!
พอเซียวชุ่ยได้ยินก็กลอกตาใส่ทันที อดพึมพำเสียงเบาไม่ได้ว่า “นิสัยเจ้าเล่ห์ของเธอนี่เหมือนตอนสาว ๆ ไม่มีผิด แถมพรุนเป็นตะแกรงแล้วด้วย”
คุณยายฮั่วไม่โกรธ กลับถามยิ้ม ๆ ว่า “แล้วจะไปด้วยกันไหม? ถ้าไม่ไปก็อยู่ที่นี่แทะมันแกวไปนะ ฉันจะไปกินมื้อใหญ่แล้ว”
“ไปสิ ต้องไปอยู่แล้ว!”
พอนึกถึงอาหารบ้านตระกูลเจียง เซียวชุ่ยก็ลุกขึ้นจากคันนาอย่างว่องไว รีบเก็บข้าวของจนร้อนใจกว่าคุณยายฮั่วเสียอีก
บนรถ
เสียงเจอร์รีเคี้ยวมันแกวดังกรอบแกรบเป็นระยะ ๆ ทำให้เฉินเต๋ออวี่กับอีกสองคนกลืนน้ำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เสียงนั้นกรอบเสียเหลือเกิน
แค่ฟังก็จินตนาการได้แล้วว่ามันแกวจะกรุบกรอบสดชื่นแค่ไหนเมื่อเข้าปาก