มันฝรั่งสีเหลืองอร่ามเต็มกระบุงจนแทบล้นออกมา
คนกว่ายี่สิบคนต่อแถวยาวเดินมาข้างหน้า
ภาพตรงหน้าช่างยิ่งใหญ่อลังการ
แต่ไม่นานก็มีร่างหนึ่งโผล่มาขวางพวกเขาไว้อย่างผิดที่ผิดทาง
เจอร์รีจ้องมันฝรั่งเหล่านั้นตาเป็นประกาย พูดภาษาต่างประเทศรัวเป็นชุดด้วยความตื่นเต้น พูดจบก็ยังยื่นมือจะหยิบมันฝรั่งในกระบุง
หวังอิงถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ขมวดคิ้วมองเจอร์รีที่จู่ ๆ ก็โผล่มา «แกเป็นฝรั่งมาจากไหน พูดอะไรฟังไม่รู้เรื่อง แล้วยังจะลงมือแย่งมันฝรั่งอีก!»
«อะไรนะ? ฝรั่งจะมาแย่งมันฝรั่งของพวกเรา? แบบนี้ยอมไม่ได้แล้ว!»
«มาแย่งมันฝรั่งในหมู่บ้านเราเหรอ อยากตายหรือไง!»
คนทั้งยี่สิบกว่าคนวางหาบลงจากบ่า คว้าไม้คานขึ้นมาตั้งท่าข่มขู่ทันที
«เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดแล้ว!»
เฉินเต๋ออวี่รีบวิ่งเข้ามาในตอนนั้น ก่อนอธิบายให้ชายชรากว่ายี่สิบคนที่ถือไม้คานอยู่ฟัง «คุณลุงครับ เข้าใจผิดกันแล้ว!»
«คนนี้คือคุณหมอเจอร์รี มาจากประเทศเอ็ม พวกเราได้รับคำเชิญจากหนูเจียงหว่านให้มาเยี่ยมบ้านเธอ เมื่อกี้คุณหมอเจอร์รีเห็นพวกคุณหาบมันฝรั่งมาเยอะขนาดนี้ก็เลยสงสัย จึงลงจากรถมาดูครับ»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังอิงกับคนอื่น ๆ จึงเข้าใจ แล้วพากันเก็บไม้คาน
พวกเขามองฝรั่งผมขาวอย่างเจอร์รี ก่อนหันไปทางเฉินเต๋ออวี่ «ที่แท้พวกคุณเป็นแขกบ้านหนูหว่านนี่เอง ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว บ้านหนูหว่านอยู่ข้างใน ขับรถตรงไปก็ถึง»