ตั้งแต่ได้กินมันเทศที่ลู่ชิงชิงส่งมา คุณปู่ลู่ก็ไม่เคยท้องผูกอีกเลย
แถมมันเทศยังมีรสชาติดีมาก เขาจึงปักใจเชื่อมั่นในมันเทศ
คิดว่ามันเทศนี่แหละของดีของจริง!
ตอนนี้ของที่เก็บไว้กินหมดแล้ว
ตัวเขาเองก็สั่งซื้อของทางอินเทอร์เน็ตไม่เป็น
ส่วนหลานสาวก็ไปถ่ายละครต่างเมือง
คุณปู่ตัวเล็กไม่อยากใช้อำนาจส่วนตัวไปสั่งคนข้างล่าง เขาจึงอดทนแล้วอดทนอีก
จนกระทั่งได้ยินว่าหลานสาวจะมาที่บ้านของสาวน้อยซึ่งขายมันเทศ เขาถึงยอมตามมาด้วยตัวเอง!!
ไม่คิดเลยว่าพอมาถึง ก็ได้กลิ่นหอมของเนื้อย่างที่เข้มข้นสุด ๆ!
หอมยิ่งกว่าเนื้อคำแรกที่เขาเฝ้าคิดถึงหลังรอดชีวิตจากสงครามที่แทบเอาชีวิตไม่รอดในปีนั้นเสียอีก…
ที่น่าประหลาดใจกว่านั้นคือ ส้มอร่อยขนาดนี้เลยหรือ!!
เขาอดใจไม่ไหว กินส้มในมือจนหมด
พอกินหมดแล้ว สายตาก็อดเหลือบไปมองส้มสีเหลืองอร่ามบนโต๊ะอีกครั้งไม่ได้
เขากลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว กินอีกลูก…คงไม่เกินไปหรอกมั้ง??
พูดจบ เขาก็คิดจะเอื้อมมือไปหยิบ
แต่หลานสาวห้ามไว้
“คุณปู่ กินส้มเยอะไปเดี๋ยวท้องอืดนะคะ ลองนี่ดูค่ะ” ลู่ชิงชิงยัดผลอูฟ่านหนึ่งกำมือใส่มือคุณปู่ลู่
คุณปู่ลู่ก้มมองแล้วขมวดคิ้วทันที “ฉันไม่กินบลูเบอร์รี!”
เขาเคยลองกินเจ้าสิ่งนี้ครั้งหนึ่ง รสชาติแย่จนบรรยายไม่ถูก
ไม่รู้ว่าคนหนุ่มสาวสมัยนี้ชอบกินผลลูกเล็กสีม่วงคล้ำแบบนี้ได้ยังไง ทั้งไม่หวานทั้งไม่เปรี้ยว
ไม่ถูกปากเขาเลยสักนิด
พูดจบ เขาก็ทำท่าจะยื่นผลอูฟ่านคืน
ลู่ชิงชิงรู้จักนิสัยคุณปู่ดี ก่อนเขาจะทันพูดก็รีบยัดผลหนึ่งเข้าปาก “คุณปู่ลองชิมก่อนค่อยพูดสิคะ นี่ไม่ใช่บลูเบอร์รี แต่เป็นผลอูฟ่าน ผลไม้ป่านะคะ!”