หวังเซียวเซียวที่นั่งอยู่เบาะหลังเหลือบมองแผนที่นำทางในมือถือ ก่อนเอ่ยว่า “แม่ แผนที่ไม่ผิดหรอก ที่นี่คือหมู่บ้านไป๋เจียง”
พอได้ยินหวังเซียวเซียวพูด สวีชุ่ยหลานจึงหันกลับไปมองรอบ ๆ อีกครั้ง
ใกล้เที่ยงแล้ว
ในหมู่บ้านเงียบสงัดมาก
แทบไม่เห็นคนเลย
ประตูบ้านแต่ละหลังก็ปิดสนิท
สวีชุ่ยหลานหันไปมองหวังเซียวเซียวที่เบาะหลังแล้วถามว่า “เซียวเซียว ลองส่งข้อความไปถามเจ้าของร้านสาวคนนั้นหน่อยไหมว่าบ้านเธออยู่ตรงไหนของหมู่บ้าน? ในหมู่บ้านเงียบกริบ ไม่มีแม้แต่เงาคน แล้วเราจะหาเจอได้ยังไง!”
“ได้ เดี๋ยวหนูส่งข้อความไปถาม!”
แต่เจียงหว่านไม่ได้พกมือถือขึ้นเขาไปด้วย
ครอบครัวของหวังเซียวเซียวจึงรอคำตอบอยู่นานก็ไม่ได้รับข้อความกลับมา
สุดท้ายพวกเขาได้ชาวบ้านคนหนึ่งที่แบกจอบช่วยบอกทาง จึงหาทางไปบ้านเจียงหว่านเจอ
หลังรถขับผ่านสามแยก สภาพแวดล้อมรอบด้านก็ราวกับเปลี่ยนไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน
“พระเจ้า นั่นดอกท้อเหรอ?”
สวีชุ่ยหลานรีบลดกระจกลง แล้วยื่นหน้าออกไปมองต้นท้อที่ออกดอกสะพรั่งเรียงรายอยู่ริมถนน…
กลีบดอกท้อสีชมพูร่วงเต็มพื้น พอรถแล่นทับ กลีบเหล่านั้นก็หมุนคว้างลอยขึ้นมา
ขณะเดียวกัน ทันทีที่เปิดกระจก กลิ่นหอมเข้มข้นของดอกท้อก็พัดปะทะเข้ามา พร้อมสายลมสดชื่น…
“หอมจัง!”
“อ้อแอ้!”
หวังเซียวเซียวกับลูกชายตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างเสี่ยวเป่าต่างส่งเสียงออกมาแทบจะพร้อมกัน
แม้แต่เฉียนหมิงอวี่ที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับก็ยังสูดหายใจเข้าลึก ๆ โดยไม่รู้ตัว
อากาศสดชื่นอบอวลไปด้วยกลิ่นหวานของดอกท้อ เจือด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของต้นไม้ใบหญ้า…
ความรู้สึกนี้ทำให้สดชื่นกระปรี้กระเปร่าอย่างบอกไม่ถูก ช่างสบายใจจริง ๆ