เจียงหว่านที่เห็นภาพนี้เพียงยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร
หลังวางสาย สวีชุ่ยหลานก็ยิ้มพลางเดินมาหาเจียงหว่าน ถูมือไปมาขณะเอ่ยว่า “เถ้าแก่สาว ลูกชายฉันเดี๋ยวก็จะมาถึงแล้ว วันนี้พวกเราขอกินมื้อกลางวันที่นี่ได้ไหม? ไม่ต้องห่วงนะ พวกเราจ่ายเงิน”
ใกล้เที่ยงแล้ว เดิมทีพวกเขาวางแผนว่าจะซื้อกับข้าวเสร็จแล้วค่อยไปกินที่ตัวอำเภอ
แต่พอมาถึงเมื่อครู่ พวกเขาก็พบว่าตระกูลเจียงมีโรงอาหารที่เลี้ยงมื้อกลางวันให้คนงานฟรี
ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนั้นพวกเขาอดสงสัยไม่ได้ เลยแวะเข้าไปดูสักหน่อย
แล้วก็เห็นว่าอาหารที่ทำอยู่ในโรงอาหารเป็นเมนูที่ขายทางออนไลน์ทั้งนั้น
แถมยังมีปลาอีกด้วย...
แค่ได้กลิ่น พวกเขาก็รู้แล้วว่าหอมน่ากินแค่ไหน
เจียงหว่านได้ยินแล้วก็ยิ้มตอบ “ไม่ต้องจ่ายหรอก ถ้าไม่รังเกียจว่าอาหารจะธรรมดาไปหน่อย ก็อยู่กินมื้อกลางวันด้วยกันเถอะ”
“ไม่รังเกียจเลย!”
“อาหารอร่อยขนาดนี้ พวกเราอยากกินทุกวันด้วยซ้ำ!”
“ใช่ ขอบคุณมากจริง ๆ นะเถ้าแก่สาว!”
คนตระกูลเฉียนยิ้มจนแก้มแทบปริ เห็นได้ชัดว่าดีใจกันจริง ๆ
แต่ก่อนถึงมื้อกลางวัน ตระกูลเจียงก็มีแขกมาเยือนอีกกลุ่ม
คราวนี้ผู้ใหญ่บ้านเจียงเจี้ยนหัวเป็นคนพามา
เจียงหว่านได้ยินเสียงตะโกนกังวานเปี่ยมความตื่นเต้นของเจียงเจี้ยนหัวดังมาแต่ไกล “หว่านหว่าน มานี่เร็ว! ทางรัฐบาลส่งคนมาสำรวจหมู่บ้านเราแล้ว!”
ด้านหลังเจียงเจี้ยนหัวมีเจ้าหน้าที่รัฐบาลห้าคนเดินตามมา
ดูเป็นทางการไม่น้อย
บางคนถือกระเป๋าเอกสาร บางคนถือสมุดจด บางคนก็มีกล้องถ่ายรูปอยู่ในมือ